بیست کیلومتر تا قطب

قطار-1

2011-07-06T21:39:00.001-05:00

اولین بار بود که سوار قطار می‌شدم. فرق چندانی بین قطار و اتوبوس نبود هر دو تا شون حدود 8 ساعت در راه بودند. گفتم اینبار قطار سوار شوم شاید بهتر از اتوبوس بود. هر بار که سوار اتوبوس می‌شدم یکی دو روزی گردنم درد داشت. آخه وقتی خوابم می‌برد گردنم به یک سمت خم می‌شد و روز بعدش عضلات گردنم می‌گرفت. البته این موقعی بود که صندلی من کنار پنجره بود و می‌توانستم سرم را به پنجره تکیه بدهم. در غیر این صورت اگر کنار راهرو می‌افتادم خوابم نمی‌برد چون تکیه گاهی برای سرم نداشتم مگر اینکه شانس می‌آوردم و نفر کناری پشتی صندلی‌اش را به عقب نمی‌داد. آن موقع بود که من می‌توانستم پشتی صندلی خودم را عقب بدهم و پشتی صندلی نفر کناری من که جلوتر بود تکیه‌گاهی می‌شد برای سر من.

قرار بود قطار ساعت 6 بعد از ظهر حرکت کند. من ساعت 5 یک آژانس گرفتم تا مرا به ایستگاه راه‌آهن ببرد. شهر کوچک بود و ده دقیقه از خانه من تا ایستگاه راه‌آهن فاصله بود. راننده آژانسی که دنبال من آمد مردی بود حدود 50 ساله با پیکانی شیری رنگ. سوار که شدم احساس کردم که پشتم به صندلی داغ چرمی و سیاه رنگ ماشین چسبیده. با اینکه هزار بار به خودم گفته بودم که در مسیر مسافرت دیگه پیراهن نپوشم و یک تی‌شرت تنم کنم ولی اینبار هم به خاطر کاری که داشتم مجبور بودم پیراهن بپوشم. برای اینکه پیراهن چروک نشود خودم را به جلو خم کردم تا پشتم از صندلی فاصله بگیرد. راننده صورتی تیره داشت و آفتاب هم تیره‌ترش کرده بود. یک سبیل پهن با ریش اصلاح شده داشت. یک تسبیه از آینه جلو آویزان کرده بود. حرف زیادی برای گفتن باهاش نداشتم و حس هم کردم که اون هم زیاد راغب به حرف زدن با من نیست. شاید بخاطر نوع لباس‌هام بود. توی ایستگاه قظار 600 دادم و پیاده شدم.

زود سوار قطار شدم تا صندلی کنار پنجره را توی کوپه بگیرم. اگر دیر می‌رفتم ممکن بود تا صندلی کنار پنجره تصاحب شود و من مجبور بودم تا آخر سفر در و دیوار را نگاه کنم. وقتی وارد کوپه شدم فقط به زن پنجاه شصت ساله با چادر سیاه توی کوپه بود اینجور خانم‌ها علاقه‌ای به نشستن کنار پنجره ندارند حتی شاید از پنجره گریزان هم باشند. خلاصه این خانم روی همون اولین صندلی کنار در نشسته بود. من هم سریع رفتم و روی ردیف روبرو صندلی کنار پنجره را گرفتم و ساکم را گذاشتم بالا. توی قطار گرم بود برای اینکه بیشتر عرق نکنم و پیراهنم از اینی که هست خیس تر نشود یک کتاب از توی ساک برداشتم و روی صندلی گذاشتم و رفتم بیرون تا قدمی بزنم. حداقل بیرون یه بادی می‌آمد

نیروی مهاجر

2011-06-17T18:15:00.009-05:00

دو روز پیش فینال مسابقات هاکی بود بین ونکوور و بوستون. ونکوور بازی را باخت। بازی در ونکوور برگزار می‌شد و همه انتظار داشتند که برنده شود। شهرداری برای مردم نمایشگرهای بزرگ در خیابان قرار داده بود تا مردم مسابقه را زنده در خیابان تماشا کنند. ولی تیم ونکوور نتیجه را چهار-صفر واگذار کرد کاپ قهرمانی به بوستون رسید. تماشاگرهای خشمگین ناراحتی خود را با پرتاب اشیا به سمت این نمایشگرهای بزرگ نشان دادند. ولی کار به همین جا ختم نشد و مردم که حدود 150 هزار نفر بودند شروع به شکستن شیشه‌های مغازه‌ها بانک‌ها و آتش زدن ماشین‌ها کردند و بعد مغازه‌ها را غارت کردند.

چند نکته در جالب در این ماجرا وجود دارد.

یک: درصد بالایی از جمعیت ونکوور (حدود 17 درصد) چینی هستند। ولی براساس عکس‌ها و فیلم‌هایی که منتشر شده بیشتر افرادی که در آشوب‌ها و خراب‌کاری‌ها بودند کانادایی‌های سفید بودند।

دو: فردای آن روز مردم در فیس بوک صفحه‌ای ایجاد کردند و در آن با توجه به عکس‌های گرفته شده از آشوب شروع به شناسایی افراد اغشاشگر کردند। خیلی از مردم دوستان و آشنایان خود را که در خرابکاری‌ها حضور داشتند به پلیس معرفی کردند.

سه: فردای آن روز مردم به صورت داوطلبانه خیابان‌ها را تمیز کردند که در این کار داوطلبانه حضور افراد مهاجر چشمگیر بود

افراد مهاجر در هر کشور اگر جرمی مرتکب شوند معمولا درگیر خلاف‌ها و جرم‌‌های پنهانی و زیرزمینی هستند। مهاجرین حتی شاید تا دو نسل بعد تا حدی احساس درجه دو بودن دارند و این باعث ترس نهفته‌ای در آنها می‌شود. آنها باید ظواهر یک شهروند قانون مدار را داشته باشند وگرنه آنها اولین افرادی هستند که مورد انتقاد جامعه قرار می‌گیرند.

صفحه آخر پاسپورت

2011-06-13T15:08:00.000-05:00

استاد ما هفته قبل گفت که دارد میرود اسرائیل. من بهش گفتم میدونستی که ما ایرانی ها نمیتوانیم به اسرائیل سفر کنیم؟ تعجب کرد و گفت چرا؟ گفتم آخه در صفحه آخر پاسپورت ما نوشته که دارنده این پاسپورت حق سفر به فلسطین اشغالی (اسرائیل) را ندارد. خیلی برایش عجیب بود برای همین صفحه آخر پاسورت ایرانی را بهش نشون دادم. با دیدن صفحه آخر پاسپورت اولین چیزی که گفت این بود که “Palestine” با “P” بزرگ است نه کوچک.

آخه برادر من اگه می خواهی با صفحه آخر پاسپورت بزنی توی دهن اسرائیل حداقل سعی کن که غلط املائی نداشته باشی. این چه وضعش هست که نمی شود شما چهار خط انگلیسی بنویسی و توش غلط نباشد. زمانی که دانشجو کارشناسی ارشد بودم با یکی از دوستان برای پروژه میرفتیم شیراز. دوست من توی برگه های ایمنی پرواز که یک صفحه هست و در جلوی صندلی هواپیما قرار دارد پنج تا غلط املائی و گرامری پیدا کرد. مردم هر روز روزنامه چاپ می کنند اینقدر توش غلط نیست که توی پاسپورت های شما هست. عزیز من درست هست که در تحصیلات عالیه شما شکی نیست ولی قبل از صدور پاسپورت بده یه بنده خدا دیگه هم بخونش.

انتخابات کانادا

2011-05-14T21:35:00.001-05:00

دوم می انتخابات مجلس کانادا بود. نتیجه انتخابات به صورت زیر بود:

محافظه کار (Conservative): 167

حزب جدید دموکراتیک کانادا (NDP): 102

حزب لیبرال (Liberal): 34

حزب جدایی طلب کبک (block Quebec ): 4

حزب سبز: 1

افراد مستقل: 0

این اولین بار است که حزب NDP رقیب اصلی دولت می‌شود. و برای اولین بار است که حزب جدایی طلب کبک برتری خود را در ایالت کبک از دست می‌دهد و از 49 نماینده‌ای که در دوره قبلی در مجلس داشت امسال تنها 4 صندلی را توانست حفظ کند. وتعداد نمایندگان حزب لیبرال از 77 به 34 کاهش یافت. در این انتخابات حزب NDP که به تعداد کافی نماینده برای مناطق مختلف کشور نداشت از نمایندگان مستقل دعوت کرد تا با اسم این حزب در انتخابات شرکت کنند که نتیجه خوبی برای این حزب داشت. البته انتقاداتی هم بود که از آن جمله رای آوردن یک دانشجوی 19 ساله دانشگاه مک‌گیل و یک دختر بارتندر (کسی که مشروب به مشتری‌ها می‌د‌هد) که موفق انتخابات هم در لاس‌وگاس بود.

انتخابات قبلی کانادا سال 2008 بود ولی چون در آن انتخابات نخست وزیر هاپر نتوانسته بود اکثریت مجلس را بدست آورد مجلس را منحل و اعلام انتخابات کرد تا بتواند اکثریت را بدست آورد که موفق شد.

پارلمان فدرال کانادا در اتاوا قرار دارد و دارای سه بخش است.

Canadian Monarch

House of Commons یا Lower House

سنا یا Upper House

Canadian Monarch که نماینده ملکه انگلستان، گاورنر جنرال معرف آن است.

House of Commons همان مجلسی است که مردم می‌توانند نمایندگان آن را انتخاب کنند. که دارای 308 نماینده هست.

مجلس سنا دارای 105 عضو هست که اعضای آن توسط گاورنر جنرال و به توصیه نخست وزیر انتخاب می‌شوند. مجلس سنا نقش شورای نگهبان را دارد و بر مصوبات House of Commons نظارت می‌کند و قدرت رد کردن مصوبات آن را دارد.

نحوه رای دادن در کانادا به این صورت است که هر شهر به چند ناحیه تقسیم می‌شود (بسته به جمعیت و وسعت شهر) و در ناحیه افراد از احزاب مختلف خود را کاندید می کنند. چند هفته مانده به انتخابات افرادی به در خانه‌ها آمده و از افراد ثبت‌نام می‌کنند. به همین خاطر شما فقط می‌توانید در ناحیه‌ای که زندگی می‌کنید رای دهید. انتخابات با منحل شدن House of Commons به دستور نخست وزیر در هر زمانی و با تایید گاورنر جنرال قابل اجرا است.

ذهن بیمار

2011-04-24T22:43:00.000-05:00

برای پست قبلی من که در مورد بیمه ماشین در کانادا بود دوستی کامنت زیر را گذاشته بود:

امیرحسین واقعا شرم آوره که به خدا اعتقاد داری. اگر جای مطالعات مزخرف در زمینه مکانیک یک مقدار مطالعه جانبی هم می کردی الان ذهنت اینقدر بسته نبود که در قرن بیست ویکم خدا خدا کنی. متاسفم برات.

این کامنت خیلی برای من معنی داشت. گذشته از اینکه با امکانات بلاگر می شد فهمید که این دوست من چه کسی هست ولی چون این دوست عزیز بدون نام این کامنت را گذاشتند من هم به عنوان یک ناشناس می خواهم علی رغم اینکه کلا از نوشتن این نوع پست ها بدم می آید کمی در مورد آن بحث کنم.

این فرد دوست من است ولی از اعتقادات من شرم دارد و برای من متاسف است.

پست من در مورد بیمه ماشین در کانادا بود و تنها جایی که از خدا نام برده بودم آنجایی بود که گفتم خدا خیرشان دهد.

بعد از گذاشته شدن این کامنت تعداد بازدید کنندگان وبلاگ من 4 برابر شد حتما همه بیش از مطلب داخل وبلاگ به این علاقه داشتند که من چه جوابی می‌دهم و این وسط شاید دعوا و بزن بزنی هم شد.

در ترمودینامیک داریم که انتروپی و بی نظمی یک سیستم بسته همواره رو به افزایش است و برای کاهش بی نظمی باید انرژی صرف کرد. ذهن بهترین نمونه از یک سیتم است که میل مفرطی به بی نظمی دارد. خراب کردن نظم ذهنی یکی از بهترین تفریحات بشر با خودش است. بعد از یک هفته کار سخت کمی استراحت و تفریح و دیوانه بازی هم بد نیست. وقتی شوکه می شوی یا نا امیدی ذهن بجای انرژی صرف کردن خود را به پایین ترین سطح انرژِی می آورد. سیناپس ها یک سیکل بسته کوچک شکل می دهند و ما را در آن سیکل قرار می دهند. آن زمان است که ما دست به زیر چانه می زنیم و به نقطه ای خیره می‌شویم و خودمان هم نمی‌دانیم به چه فکر می کنیم. گاهی برای بر هم زدن نظم ذهنی از دیگران استفاده می کنیم. با دیگران بحث می‌کنیم و یا سعی در فضولی کردن در کارهای آنها می‌کنیم. نمی‌دانی چه لذتی دارد وقتی می فهمی که فلانی که ادعای مذهبی بودن دارد با فلان دختر دیده شده. و یا فلانی که الان پولدار است یک کلاهبردار است و سر مردم را کلاه گذاشته. آنقدر لذت این مطالب بالا است که وصف شدنی نیستند چون ما که قبلا فکر می‌کردیم برای پولدار شدن باید زحمت کشید الان متوجه می‌شویم که زحمتی در کار نبوده و کلاه برداری بوده. خوب با این کار ما نظم فکری که قبلا داشتیم و فکر می‌کردیم که برای پولدار شدن تنها یک راه است و آن زحمت کشیدن است را از دست می‌دهیم و نتیجه دوم آنکه دیگر لازم نیست زحمت بکشی.

ما عیب‌ها را خوب می بینیم و بیان می کنیم ولی راهی برای از بین بردن آنها ارائه نمی‌دهیم. خوب حذف می‌کنیم ولی جاگزینی نداریم. آنهایی هم که جایگزین ارائه می‌دهند جایگزین‌های دور زدنی هست. خوب بگذار خرد جمعی برای آن تصمیم بگیرد. این ترفندی است که تو نیش خوت را بزنی و بعد بسیار تمیز از ارائه کردن جایگزین شانه خالی کنی. نه عزیز به این سادگی نیست حتی در مهد آزادی هم اصول و کلیات جامعه را خرد جمعی تعیین نمی‌کند. مثلا اگر همین الان یک رای گیری کنند و از کانادایی‌ها بپرسند که میزان مالیات 2 درصد باشد یا 12 درصد مطمئن باش همه به 2 درصد رای می‌دهند ولی هیچ سیاست مدار عاقلی چنین چیزی را تنها بخاطر خرد جمعی تایید نمی‌کند. در مسائل دیگر هم اینچنین است. خرد جمعی فرهنگ را می سازد نه سیاست‌های کلی.

موضوع دیگری که مطرح است این است که من نمی‌دانم چطور کسی می‌‌داند من به خدا اعتقاد دارم یا نه. اصلا تعریف من از خدا شاید با تعریف تو از خدا فرسنگ‌ها فاصله داشته باشد. خدا یک اسم معنی است و یک اسم ذات نیست که به این راحتی در مورد آن صحبت کرد. اگر تو تعریف من از اعتقاداتم را می‌خواهی (البته من فکر می کنم این کار درستی نیست چون درکی که من از اعتقادات خودم داردم را نمی‌توانم به تو منتقل کنم و اصلا دوست هم ندارم که منتقل کنم) شاید بتوانم به صورت زیر توضیح دهم:

به نظر من هیچ دینی وجود ندارد تمام اینها فقط دسته درست کردن و کسب قدرت است. این نظر من در مورد افکار ضد دینی هم صادق است. هر آدمی برای خودش یک دین دارد که آن را با توجه به برداشت خودش از جامعه و با توجه به جغرافیا بدست می‌آورد. تو نمی‌توانی دو مسلمان یا مسیحی یا کسی که به خدا اعتقاد ندارد را پیدا کنی که شبیه هم فکر کنند. آدم‌ها همونطور که طرفدار تیم‌های فوتبال می‌شوند و برای آنها سینه چاک می‌دهند در بقیه امور زندگی هم سعی می‌کنند خود را عضو گروهی کنند که لازم باشد به آن دل ببندیند و شاهد پیشرفت و بزرگ شدن آن باشند. من در طول زندگیم سعی نکردم کسی را به سمت عقاید خودم دعوت کنم حتی شما دوستی که کامنت گذاشتی اگر به تعداد دفعاتی که شما من را به سمت عقاید خودتون دعوت کردید را بشمارید و ببینید آیا من هیچ وقت سعی کرده‌ام عقیده خودم را به شما تحمیل کنم و یا از اعتقادات شما ایراد بگیرم.

نکته آخر هم این که دوست عزیز اگر افکار من شرم آور هست چرا اصرار داری با فردی با چنین افکار شرم آوری رفت و آمد کنی؟ من به نظریه تکامل داروین اعتقاد خاصی دارم. تو مطمئن باش که لازم نیست کسی عقیده خودش را به دیگران تحمیل کند. آدمها با عقاید متفاوت در آینده خود به خود حذف می‌شوند. پس نگران عقاید دیگران نباش و از عقاید خودت لذت کامل را ببر.

پی‌نوشت: هیچ کس لذات خود را با تو تقسیم نمی کند। یا در شادی کوچک خود بمان یا پذیرای ذهن بیمار دیگران باش

بیمه ماشین در کانادا

2011-04-16T23:32:00.000-05:00

اینجا ماشین خریدن کار مسئله اصلی نیست چون بهترین ماشین را هم می‌شود با حداکثر ماهی 300 دلار لیز کرد. ماشین دسته دوم هم که خیلی قیمتش نسبت به ماشین نو پایین‌تر هست. مسئله اصلی بیمه و پول تعمیر ماشین است.

در کانادا بیشتر ماشین‌ها آمریکایی و یا ژاپنی هستند. از ماشین‌های اروپایی تعداد محدودی به کانادا راه یافته‌اند. بنز، بی‌ ام ‌وی، آودی، فولوکس واگن و ولوو از محدود ماشین‌های اروپایی کانادا هستند. کمترین هزینه تعمیر و تقطعات یدکی مربوط به ماشین‌های آمریکایی است که البته زود به زود هم خراب می‌شوند و بالطبع گرانترین هزینه تعمیر و قطعات هم مربوط به ماشین‌های اروپایی است.

از بحث تعمیر بگذریم بحث شیرین بیمه از مباحث جانگداز است. هزینه بیمه بستگی به موارد زیر دارد:

سن راننده

ایالتی که در آن ماشین را بیمه می‌کنید

سابقه راننده

قیمت و مدل ماشین

نوع بیمه و میزان پوشش بیمه

بیمه افراد مسن ارزانتر است و افراد پایین 25 سال باید بیشترین هزینه بیمه را بپردازند.

هزینه بیمه ایالت به ایالت فرق دارد. منی‌توبا جزو ایالت‌هایی است که بیمه ماشین در آن به نسبت ارزان است.

اگر راننده خوش سابقه‌ای باشید هزینه بیمه شما کمتر خواهد بود.

هرچه قیمت ماشین بیشتر باشد برای بیمه کردن آن باید پول بیشتری داد.

من برای بیمه ماشین خودم ماهی حدود 95 دلار می‌پردازم. اخیراً باخبر شدم که بیمه منی‌توبا که یک شرکت بیمه دولتی است و تنها شرکت بیمه ایالت ما می‌باشد قرار است 45 درصد پول بیمه ماشین سال 2010 را به پرداخت کنندگان برگرداند که این مبلغی بالغ بر 320 میلیون دلار می‌شود. دلیل این کار هم انباشته شدن سرمایه در این شرکت است که به حکم دادگاه باید پول‌های اضافه را برگرداند. خدا واقعا خیرشان بدهد. ما که در مملکت اسلامی هیچ پولی دریافت نکردیم باشد که پول کفار به ما بسازد.

نکته دیگر راجع به بیمه ماشین‌های کرایه‌ای هست। شما در ایالت ما می‌توانید با روزی 10 تا 15 دلار ماشین کرایه کنید ولی برای بیمه این ماشین باید روزی 16 دلار بدهید। برای نپرداختن این بیمه می‌توان از بعضی از کارت‌های اعتباری که بیمه ماشین‌ هم دارند استفاده کرد ولی بیمه این کارت‌های اعتباری کامل نیست و ممکن است شما مجبور شوید از جیب مقداری بپردازید। راه دیگر خرید بیمه از بیمه منی‌توبا است که روزی 3 دلار است و بیمه منی‌توبا برای ایالت‌های دیگر هم می‌توان استفاده کرد که قیمت آن روزی 4 دلار است ولی پوشش آن کامل هست। یعنی اگر شما تصادف کنید نه تنها هزینه تصادف را می‌پردازد بلکه به شما یک ماشین جایگزین می‌دهد و هزینه‌های احتمالی مانند پول تاکسی را هم می‌پردازد। البته برای هر سری خرید این بیمه باید پانزده دلار پرداخت.

پی‌نوشت: هیچکس در دنیا به غیر از تو وجود ندارد.

ماهی عید

2011-04-03T16:14:00.001-05:00

امسال اولین بار در کانادا برای خودم سفره هفت سین چیدم. البته اگر اصرار و فشار هم خانه‌ایم نبود شاید امسال هم سفره‌ای در کار نبود. سفره را با هر ضرب و زوری که بود جمع کردیم. سمنو را از یکی قرض گرفتیم (قرض که چه عرض کنم کلا گرفتیم) برای سنجد رفتیم مغازه ایرانی. فروشنده وقتی دید که دنبال سنجد هستیم گفت برای سفره هفت سین می‌خواهید یا برای خوردن و ما هم گفتیم برای سفره. فروشنده گفت که یک سری سنجد خراب دارد که اگر بخواهیم مجانی به ما می‌دهد و ما هم از خدا خواسته قبول کردیم. یک سبزه کچل هم هر جوری بود از توی یک کیلو عدس درآوردیم. همه چیز جور شده بود به غیر از ماهی قرمز. در کانادا فروشگاه‌هایی است به نام Pet land یا همان سرزمین حیوانات که حیوانات خانگی می‌فروشد. یک قسمت از این مغازه به ماهی اختصاص دارد. دوستی به ما گفته بود که وقتی می خواهید ماهی بخرید فروشنده از شما سایز آکواریمتان را می‌پرسد و چنانچه بگویید که می‌خواهید ماهی را در تنگ نگه دارید ممکن است که به شما ماهی نفروشد. به همخانه‌ایم این موضوع را گفتم و او نیز مانند دیگر ایرانی‌ها زیر بار حرف زور من نرفت. با هم رفتیم Pet land تا ماهی بخریم. بعد از بازی با کلیه حیوانات موجود در مغازه سراغ ماهی قرمز رفتیم. و از شانس خوب و بخت بلند ما ماهی قرمز از تمام انواع ماهی‌های دیگر ارزانتر بود. هر ماهی 30 سنت. تازه اون روز 50 درصد هم تخفیف اضافه خورده بود. نمی‌دونم چرا شاید تاریخ مصرف ماهی‌ها داشت می‌گذشت. قبل از ما یک زوج ایرانی داشتند ماهی قرمز می‌خریدند که با دیدن ما سعی کردند صحبت نکنند تا ما متوجه ایرانی بودن آنها نشویم و ما هم نشدیم. نوبت ما شد خانم فروشنده 5 تا ماهی قرمز را برای ما داخل کیسه نایلون کرد و رو به هم خانه‌ای من کرد و پرسید آکواریم شما چه اندازه‌ای هست. این دوست من هم که انتظار این سوال را نداشت هل شد و دست‌هایش را حدود 10 سانتی‌متر باز کرد. در این موقع من که پشت خانم فروشنده و روبروی همخانه‌ایم بودم با دست بهش اشاره کردم که دست هایت را بیشتر باز کن مثلا یک متر و او هم همین کار را کرد. و خانم فروشنده سری به نشانه تایید تکان داد و ما فکر کردیم که همه چیز به خیر و خوشی تمام شده ولی با یک سوال دیگه روبرو شدیم. خانم پرسید غذای ماهی دارید و دوست من هم با صداقت کامل گفت نه. بعد گفت که غذای ماهی می‌خواهید. ما که داشت عیش قیمت کم ماهی به همراه تخفیف ویژه بخاطر خرید اجباری غذای ماهی برایمان منقص می‌شد به دنبال راه چاره افتادیم. نمی‌شد به این خانم گفت که بابا ما به این ماهی‌ها غذا نمی‌دهیم. پس ناگهان ناخودآگاه گفتیم که ما قبلا از این نمونه ماهی‌ها داشتیم و فکر کنیم هنوز غذای ماهی از قبل مانده. فکر کنم فروشنده فهمید که دروغ می‌گوییم ولی به رویمان نیاورد. سه تا از ماهی‌ها را به دوستان دادیم و دو تا را برای خودمان نگه‌داشتیم.

الان دو هفته‌ای هست که دو تا ماهی را داریم। خواستیم سیزده به در ماهی‌ها را به رودخانه یا برکه‌ای بیاندازیم که متاسفانه هنوز یخ رودخانه کاملاً باز نشده و دوستان اصرار داشتند که ماهی‌ها توی آب سرد سنکوب می‌کنند خلاصه ماهی‌ها برگردانده شدند. صبح‌ها بعد از خوردن صبحانه خورده نون‌های مونده را بهشون می‌دم. قبلاً هیچ رغبتی برای خوردن نون نشون نمی‌دادند ولی وقتی دیدند که چیز دیگه‌ای گیرشون نمی‌آید همون نون را چنان با اشتیاق می‌خورند که انگار از بچگی نون خوار بوده‌اند.

پی نوشت: هروقت که نیاز پیدا می کنم که کار خیری انجام بدهم همان زمانی است که فرسنگها از انسانها فاصله گرفته ام

یاد دادن

2011-03-26T12:03:00.001-05:00

تا وقتی بچه هستی در حال یادگیری هستی و همه چیز خوبه. کم کم که بزرگ می شوی میزان یادگیری کم می شود وجای خود را به یاد دادن میدهد. من از زمانی که شروع به یاد دادن کردم با خودم و جامعه مشکل پیدا کردم. اختلاف نظرها در یاد دادن ها است. که چه چیز را باید یاد داد. که چه موضوعی صحیح است.

موفقیت در کودکی در گرو بیشتر و بهتر یاد گرفتن است و در بزرگی به بیشتر یاد دادن. برای یاد دادن باید مردم را به سمت عقیده و کالای خود ترغیب کنی. باید به مردم یاد بدهی که کالای تو بهترین کالا هست. باید بدانند که چنانچه قرض های سر درد تو را مصرف کنند دیگر در دنیا مشکلی ندارند و همه چیز زیبا می شود. باید بدانند که خودروی تولیدی تو کمترین مصرف بنزین را دارد. باید بدانند که دین تو بهترین دین است. باید بدانند که شهری که تو در آن زندگی می کنی بهترین شهر است. باید بدانند که تو شیک پوش هستی. باید بدانند که توخیرترین و پاک ترین مردمان روی زمین هستی و باید بدانند ....

هروقت توانستی که مردم را در تمامی موارد بالا با خود هم رای کنی شاید بتوانی شادی از دست رفته دوران کودکی خود را پیدا کنی. ولی حیف که حتی یک نظر مخالف هم می تواند عیش تو را منقص کند و باعث می شود که حسین در کربلا شهید شود.

برای هم رای کردن مردم و داشتن تایید آنها گاه تو قدرت برای تغییر مردم نداری و مجبوری که خود را تغییر دهی و به شکلی در می آوری که بیشترین تایید را بگیری. و این خصلت است که فرهنگ را شکل می دهد. باعث می شود که غالب مردم یک جامعه یک نوع رفتار داشته باشند و چنانچه فردی رفتاری غیر جمع کند از جمع رانده شود.

پی نوشت: خیلی وقت ها از حرف زدن های خودم ناراحت می شوم. از یاد دادن های خودم متنفر هستم.

خراب کاری

2011-03-12T13:05:00.000-06:00

باز من خرابکاری کردم. یکی از دوستان من رو توی سایت لینکداین اضافه کرده بود و من دیروز خواستم که دعوتش را قبول کنم. وقتی که وارد سایت شدم از من پرسید که می خواهی که افرادی که در ایمیل لیست هستند رو در لینکد این به خودت اضافه کنی و در حالت اولیه همه افراد ایمل لیست من رو انتخاب کرده بود و من انتخاب ها را برداشتم و بعد تایید کردم ولی بعد فهمیدم که ای دل غافل اون افرادی که من انتخابهاشون رو برداشته بودم تنها صفحه اول لیست بوده و چندین صفحه دیگه هم وجود داشته که من انتخاب های آنها را بر نداشته بودم. خلاصه فکر کنم این ایمیل دعوت من از دانشگاه گرفته تا سفارت آمریکا رفته باشد و تنها ملکه و نخست وزیر کانادا هستند که این ایمیل رو دریافت نکرده اند. من یکبار دیگه هم یه چنین گندی زده بودم

پی نوشت: دیروز دمای هوا مثبت 5 بود و الان منفی 30 آخه یکی نیست بگه که بابا ما تو ایران با 35 درجه اختلاف دما 4 فصل رو پشت سر می گذاریم این که وضعیه که ظرف یک روز 35 درجه دما تغییر می کند حالا اگر 35 درجه گرم می شد حرفی نبود ولی 35 درجه سرد شدن نامردی است

بچگانه دو

2011-02-12T16:05:00.000-06:00

رسیدیم سر صف، مادربزرگ کوپن ها را داد و دو تا آقایی که پشت میز بودند دو تا نایلون بزرگ یکی قند و یکی شکر به مادربزرگ دادند. راه افتادیم که برگردیم. توی صف اتوبوس یک آقا با لباس نظامی وایستاده بود. مرتضی هم باباش توی ارتش بود و یکبار یک جیپ ارتشی مرتضی را آورد مدرسه تا به صبحگاه برسد و تاخیر نخورد. من تا حالا سه بار دیر به صبحگاه رسیده بودم و آقای ناظم توی دفترچه انظباطم نوشته بود.اتوبوس که آمد سوار شدیم. اینبار جایی نبود تا بشینیم. من میله صندلی جلوی خودم را گرفتم و مادریزرگ کیسه های قند و شکر را جلوی پایش گذاشته بود و با دست راستش میله بالای اتوبوس را گرفته بود. من دستم به میله های روی سقف نمی رسید ولی احمد که کلاس پنجم بود راحت دستش به اون میله ها می رسید. احمد چون هیکل بزرگی داشت همه توی مدرسه از اون حساب می بردند. چند بار هم با بچه های راهنمایی دعوا کرده بود و دماغ یکی از آنها را شکسته بود که فرداش با پدرش آمده بود مدرسه ما برای شکایت. بابای احمد راننده لودر بود و احمد می گفت که ماهی صد هزار تومن درآمد دارد. من بابام ماهی سی هزار تومن درآمد داشت ولی با این حال همیشه گوشه لباس های احمد پاره بود. اتوبوس به ایستگاه آخر رسید و پیاده شدیم. مادر بزرگ رفت داخل سوپر سر کوچه و یک قالب پنیر گرفت. این سوپری تازگی یه نوشابه های بزرگی آورده بود که توی آنها به اندازه پنج تا شش تا نوشهبه شیشه ای جا می شد. قیمت این نوشابه بزرگ ها سیصد و پنجاه تومن بود و من کل پول های عیدی سال قبلم 600 تومان بود ولی دلم نمی آمد که نصف این پول رو بدم که این نوشابه بزرگ ها رو بخرم. با این پول می شد بجاش شش تا آبمیوه خارجی گرفت. همسایه مون توی خونه اش یه نوشابه بزرگ داشت که گذاشته بود بالای یخچال توی آشپزخانه. این نوشابه رو پسر همسایه از خارج فرستاده بود. همسایمون می گفت که توی خارج بچه ها توی مدرسه مشق ندارند و وقتی خونه می آیند فقط بازی می کنند. من اگه بزرگ بشم حتما یکبار هم شده می روم خارج تازه می گفت که توی خیابونها شون آشغال نیست همه چیز تمیزهخونه که رسیدیم ساعت هفت شب بود. دیگه برنامه کودک تموم شده بود. یادم افتاد که هنوز مشق هام رو ننوشتم. مامان خونه بود و داشت توی آشپزخانه کار می کرد. خوشحال شدم. مادربزرگ خرید ها را برد توی آشپزخانه و با مامان مشغول صحبت کردن شد. من رفتم سراغ کیفم و دفتر مشقم را در آوردم. دفتر مشقم با کاغذ کادو جلد شده بود و روی آن یک جلد نایلونی کشیده شده بود که مامانم اول سال درست کرده بود. اسم من و شماره کلاس هم روی یک برچسب روی آن چسبیده بود. ساعت هشت و نیم مشق ها رو تموم کردم و مامان سفره غذا رو انداخته بود که برق رفت. بابا چراغ توری را از توی انباری آورد و روشن کرد

بچه گانه

2011-01-19T20:08:00.000-06:00

شیشه‌ها بخار گرفته بود. با انگشت اشاره یک خط افقی روی بخار شیشه کشیدم. جایی که انگشتم را از روی شیشه برداشته بودم یک قطره کوچیک شکل گرفت. قطره روی بخار شیشه غلتید و پایین آمد و پشت سر خود یک خط عمودی درست کرد. دوباره با انگشت یک خط دیگه کشیدم و حرکت قطره آب را نگاه کردم. به بازی با بخارهای روی شیشه مشغول بودم که مادربزرگم گفت پا شو باید ایستگاه بعدی پیاده بشویم. من همیشه وقتی سوار اتوبوس می‌شوم می‌ترسم که زیاد عقب بروم. آخه بعدش اتوبوس شلوغ می‌شود و من تا بخواهم از بین مردم خودم را به در اتوبوس برسانم ممکن است که راننده راه بیافتد. چند بار همین طور شد و راننده حرکت کرد و من مجبور شدم که ایستگاه بعدی پیاده شوم. اینبار چون مادربزرگم همراه من بود من نگران پیاده شدن نبودم. اون بزرگ بود و می‌دونست که چطور بین مسافرها راه باز کند.

از اتوبوس پیاده شدیم. فکر کنم حدود ساعت پنج عصر باشد ولی هوا تاریک‌تر به نظر می‌رسید. آخه این چند روز هوا ابری بود. مادربزرگ با یک دست دست مرا گرفته بود و با دست دیگرش چادرش را نگه داشته بود و تند تند راه می‌رفت. از بس که تند راه می‌رفت من نمی‌توانستم که همه برگ‌های روی زمین را با پا له کنم. چند دقیقه بعد رسیدیم به یک فروشگاه که دم درش مردم صف کشیده بودند. ما هم رفتیم ته صف. مادربزرگ کیفش را باز کرد و از توی آن کیف کوچکش را در آورد. کوپن‌ها را در آورد و با خانم جلویی که یک ساک پلاستیکی قرمز داشت شروع به حرف زدن کرد. من سردم شده بود. رفتم زیر چادر مادربزرگ. اینجا باد نمی‌آمد و گرم‌تر از بیرون بود. برای اینکه گرم‌تر شوم خودم رو چسبوندم به پاهای مادربزرگ و با دست‌هام پا‌هاش رو بغل کردم. مادربزرگ توجهی به کارهای من نداشت و به حرف زدن خودش با خانوم جلویی ادامه می‌داد. چادر بوی مادربزرگ را می‌داد یه بوی قدیمی.

مشق‌هام رو هنوز ننوشته بودم. دلم برای مادرم تنگ شده بود. با خودم فکر می‌کردم اگر یکبار یک ماشین به مامانم بزند یا اتفاقی براش بیافتد من که عصرها از مدرسه می‌آیم خونه دیگه کسی خونه نیست. بابا هم که شب می‌آید. بعد کی به من دیکته بگه؟ مادربزرگ که بلد نیست دیکته بگه. داشت گریم می‌گرفت می‌خواستم زودتر برگردم خونه و مامان رو ببینم.

شفاف سازی

2010-12-24T14:19:00.000-06:00

من می خواستم یه شفاف سازی کنم و اون اینکه متن هایی رو که می نویسم لزوما برای خودم اتفاق نیفتاده و شخصیت اصلی اون من نیستم.

چون دیدم بعد از بعضی از متن ها برداشت هایی شد و یا نظراتی داده شد در صورتی که متن شاید کلا تخیلی باشد و یا برای فرد دیگری اتفاق افتاده باشد.

من برای 10 روز دارم می روم تورنتو و فکر نکنم بتونم بنویسم

تو این مدت هم مشغول اسباب کشی بودم و کاغذ بازی های مربوط به اجاره خونه برای همین یه مدت نتوانستم بنویسم

یتیم

2010-12-10T19:05:00.000-06:00

یتیم می دونی یعنی چه؟

برای ینیم شدن لازم نیست تا یکی از والدین خود را از دست بدهی. ینیمی دوم بودن است کاسه ای شدن برای سرریز محبت دیگران است. یتیم کسی هست که بعد از همه سیر می شود و اولین کسی است که فراموش می شود. ینیم کسی است که بعد از آرام گرفتن بقیه یچه ها مورد نوازش قرار می گیرد. آره جونم برای یتیم شدن لازم نیست تا بی پدر یا مادر شوی

می دونی چرا تا وقتی بچه هستی به تو یتیم می گویند و بعد از بزرگ شدن و ازدواج دیگه کسی تو را یتیم صدا نمی زند؟ چون در اون وقت دیگه کسی هست که تو برای اون اولین نفر باشی

یتیم حالش از این محبت های زورکی بهم می خورد ولی چاره ای جز قبول کردن ندارد چون راهی دیگر برای زنده ماندن ندارد. انگار که محبت غده ای شده باشد درون افراد که باید در یکی تخلیه شود و اون فرد یتیم هست. وقتی ورم محبت خوابید آدم ها آرام می شوند و راحت می خوابند ولی وقتی مشکلی برای همه پیش می آید یتیم اولین فردی هست که فراموش می شود

این شده وضعیت زندگی ما اینجا. تا بزرگ شوی و از یتیمی بیرون بیایی باید دعا کنی تا شکم همه کانادایی ها سیر باشد تا اون لبخندهای بی معنی شان را روی لب ببینی و لقمه نانی برای خوردن داشته باشی. ولی بدتر از اون این است که در کشور خود یتیم باشی

دندون پزشکی

2010-11-30T18:08:00.000-06:00

این دندون پزشک ها هم مثل ما مکانیک ها می مونند که تا موتور ماشین رو پایین نیاریم نمی دونیم ماشین چه مرگشه آخر کار هم وقتی کم می آریم بجای تعمیر کردن کل قطعه رو عوض می کنیم

حدود یک ماه پیش این برادر برف پاک کن بسیار کند شده بودند. من هم گفتم تا زمستون نشده برم درستش کنم. ماشین رو بردم از این تعمیرگاه های زنجیره ای یا بقولی مجاز. آقای مکانیک گفت باید بازش کنم تا ببینم مشکل کجاست که این می شود 100 دلار بعد باید خود قطعه رو عوض کنم که اگر موتور برف پاک کن باشد می شود 230 دلار و پول عوض کردن که می شود 120 دلار. خلاصه من با یه رقم 450 دلاری روبرو بودم. بعد فکر کردم دیدم که بهتره برم این قبرستون ماشین ها و موتور برف پاک کن رو از اونجا بگیرم. رفتم قبرستون ماشین ها و به مرده گفتم که موتور برف پاک کن می خواهم برای فلان ماشین فلان مدل مرده که یه کلاه پشمی سرش بود و کاپشنی هم که تنش بود از فرط روغن خوردن داشت چکه می کرد بدون ایکه سرش رو از روی کاغذی که داشت می نوشت بلند کند گفت مال موتورش نیست سیستم انتقال مشکل داره. من گفتم تعمیرگاه گفته بعد رو به من کرد و گفت عمر موتور برف پاک کن دائمی هست. بهش گفتم بیا حالا یه نگاهی بنداز ببین چطور آهسته کار می کند شاید نظرت عوض شود. با اکراه دنبال من راه افتاد و من ماشین رو روشن کردم و حرکت برف پاک کن رو بهش نشون دادم بدون اینکه نگاه کند گفت همون سیستم انتقالش هست. ما هم همون سیستم انتقال دست دوم رو از آقا گرفتیم و بردیم یه تعمیرکار کنار خیابونی و خلاصه با 120 دلار سر و ته ماجرا را بهم آوردم و الان هم برف پاک کن مثل شیر کار می کند.

اینم شده جریان دندون پزشک ها که تا دندون رو باز نکنند نمی دونند که مشکل چی هست اگر هم اشتباهی دندونی که مشکلی نداشته رو باز کنند باز به رو خودشون نمی آورند و می گویند یه پوسیدگی اون گوشه دندونت بوده که در آینده ممکن بود بزرگ شود و به عصب برسد. تازه یه کار جدید هم یاد گرفتند این هست که بدون تمیز کردن دندون رو پر نمی کنند. مثل اون قدیم ها که شیر کم بود و کره زیاد هر وقت می خواستی شیر بگیری دو تا شیر شیشه ای می دادند و یه کره اجباری روش حالا تو خودت رو بکش بگو من کره نمی خواهم. البته این صنف ساندویچی هم بدون ساندویچ نوشابه نمی دهند.

مسافرت

2010-11-22T21:01:00.000-06:00

مسافرت خیلی چیز خوبی است. حتی برای یه مدت کوتاه می تواند روحیه آدم را کلی عوض کند. شاید دلیلش این باشد مسافرت تو را بچه می کند. فرق بچه با آدم بزرگ ها بی آلایشی و سادگی آنها نیست. اتفاقا بعضی بچه ها خیلی هم زرنگ هستند و به خوبی ما بزرگ ها دروغ می گویند. تفاوت بچه با بزرگ تر ها این هست که هر کاری که دوست دارند انجام می دهند و به نتیجه کار فکر نمی کنند. اینجا باز برف باریده و دمای هوا به سلامتی رفته زیر منفی 10 درجه. تو این هوا بچه های مدرسه با مهدکودک رو می بینی که دارند توی برف ها قل می خورند و حسابی کیف می کنند و اصلا نگران خیس شدن شلوار و یا سرما خوردن نیستند. چون شلوار رو که مادرشون می شورد مریض هم بشوند باز یکی دیگه باید پرستاری آنها را بکند

هتل هم مثل همین می مونه. تو نه نگران مرتب کردن جات هستی و نه نگران غذا. برای همین آزادتر رفتار می کنی. وقتی مسافرت هستی دیگه فکر عاقبت خیلی از کارهات رو نمی کنی چون می دونی دائم اونجا نیستی بخاطر همین بی مسئولیت بودن آزادی عمل بیشتری داری. وقتی سن آدم بالا می رود باید نقش اون آدمی رو بازی کنه که خرابکاری های بقیه رو جمع می کند و دیگه خودش نمی تواند خرابکاری کند چون اون وقت کسی نیست جمعش کند

خداییش اگه یکی کارهای کاغذ بازی و اداری و آشپری من رو انجام بده خیلی کارهام سرعت می گیرد. شاید بد نباشه یه منشی استخدام کنم و به استادم بگم پولش رو بده

همه چی با هم

2010-11-21T14:52:00.000-06:00

نمی دونم چرا همیشه همه چیز با هم اتفاق می افتد. یه مدت طولانی یکنواختی و سکون بعد ناگهان همه چیز خوب یا بد می شود. کمتر اتفاق می افتد که یه خبر خوب و بد را با هم به تو بدهند. هفته پیش یه کنفرانس داشتم تو ونکوور کلی کلاس حل تمرین داشتم که می بایست یکی را جای خودم می گذاشتم. استاد یک سری کار داده بود یک مقاله رو باید اصلاح می کردم بعد تو این هیر و ویری یه ایمیل آمد که باید یک سری تغییرات روی یکی از مقالات دیگرم می دادم. و درست همون موقع دندونمم درد گرفت. حالا نه وقت داشتم دندون پزشکی برم و هم اینکه به این دندون پزشک ها اعتماد ندارم. با هر درد سری بود دردش را آروم کردم. حالا دیگه درد نمی کنه.

ولی وقتی هم روی دور خوبی می افته پشت سر هم خبر خوب می آید حالا بیا و جمعش کن. بعضی وقت ها فکر می کنم چون خبر خوب تو رو خوشحال می کند اتفاقات خوب دیگه هم از تبع اون می افتند ولی بعضی وقتها این خبر های خوب از طریق ایمیل یا پست به تو می رسند و تو هیچ نقشی در آنها نداری.

سفر شیخ طاهر به ایران قسمت دوم

2010-11-07T18:56:00.001-06:00

در پادگان جماعت را که حدود 700 نفر بودند به 5 گروهان تقسیم کردند. شیخ در گروهان اول افتاد. بعد از تقسیم افراد گروهان به خط کردییندی و از روی درازای قامت افراد را مرتب کرند. در روایت آمده که در گروهان 144 نفره شیخ را رتبه 42 از لحاظ قامت شد. آورده‌اند که شیخ تلاش‌های بسیار بکرد و حتی از سر پیجه‌های خود نیز کمک گرفت ولی توفیری نکرد و شیخ نفر 42 شد.

در خوابگاه ملا عباس مکتبدار همسایه شیخ طاهر بود و در مدت سربازی بهره‌های بسیار از شیخ برد. چون ملا عباس را خبر شد که شیخ از بلاد خارج آمده لذا سوالات بسیاری از شیخ می‌کرد. مهمترین سوالی که ملا عباس از شیخ می‌پرسید این بود که " یا شیخ میگویند چین بزرگ هست آره؟" ملا عباس علاقه بسیاری داشت که این سوال را در وسط خواب بعد‌ازظهر شیخ بپرسد. و چنین شد که شیخ را در این مدت سربازی خواب بعدازظهر حرام شد.

در این مدت شیخ از محضر اساتید بیشماری در زمینه‌های زیر بهره برد:

حفاظت الاطلاعات

النظافت (بهداشت)

الولایت الفقیه

ریاضت البدنی (تربیت بدنی)

جنگ‌افزار

رزم المنفرد (رزم انفرادی)

رزم النوین

در این مجالس درس شیخ آموخت که در صورت جنگ شیمیایی چند ثانیه لازم است تا بمیرد. وی آموخت که تیر ژ-3 قادر است از بدن 7 انسان بگذرد. وی آموخت که ماسک‌های شیمیایی چیزی نیست جز دو صافی و پودر ذغال در وسط آن که در صورت بالا بودن غلظت مواد شیمیایی در هوا شیخ را گریزی از مرگ نیست. شیخ فهمید که در جنگ بین ایرانیان و اعراب عراق ماسکهایی که تجار ایرانی از ژرمن‌ها خریداری کرده بودند ماسک‌ها آشوب و ضد گاز اشک آور بوده و به همین دلیل در آن اوایل عده‌ای با خیال راحت مردند.

شیخ و دوستان را جملگی کوله‌باری دادند شامل یک پتو، مشک آب (قمقمه)، ماسک شیمیایی و بیل. برنامه چنین بود که شیخ و دوستان را به دشت برده و شبانه بدانها تاخت کردند. شیخ می‌بایست با بیلی که در دست داشت زمین را به عمق نیم متر و طول 2 متر بکند و در آن گودال فرو رود تا از یورش شبانه در امان باشد.

برنامه پادگان بدین صورت بود که صبح ساعت 4 و نیم بیدار باش برای نماز که البته افسر مربوطه می‌بایست التماس کند تا ملت بیدار شوند. ساعت 6 و نیم تا 7 و نیم صبحانه. ساعت 7 ونیم صبحگاه و بعد کلاس‌های نظامی و عقیدتی تا ساعت 12. از ساعت 12 تا 2 هم نهار و نماز و اگر این ملا عباس اجازه می‌داد یک چرت کوچک و باز از ساعت 2 تا 5 بعد‌ازظهر کلاس. سرگرمی عصرها و شب‌ها هم بازی مافیا بود.

در میان روز‌های عادی بعضی وقت‌ها عده‌ای مثل احمد خاتمی را هم می‌آوردند تا صحبت کند. در وصف دانایی و هوش احمد خاتمی همین و بس که دو سال پیش فکر می‌کرد که سال 2011 هست. و شگفت آنکه سربازان وظیفه بعد از صحبت‌های این افراد سوالاتی چالشی در مورد حکومت می‌کردند مانند اینکه یکبار یکی پرسید

چرا هر کس به زندان‌های ایران می‌رود یا می‌میرد یا دیوانه در می‌آید.

و یکبار هم یکی از سربازان در مورد این صحبت که در 50 سال گذشته هیچ قسمتی از ایران جدا نشده بحث دریای خزر و حمله موشکی آذربایجان به سکو‌های نفتی ایران را مطرح کرد.

افرادی که وظیفه آموزش را داشتند دو دسته بودند. یک عده جنگ دیده که بعضاً شوخی‌ها و جوک‌های بالای 18 سال هم می‌گفتند و عده‌ای جنگ ندیده که بیشتر آدم‌هایی خشک با عقایدی غیر قابل تغییر بودند. که باز بر طبق رسوم افراد جنگ دیده زیر دست این افراد جنگ ندیده کار می‌کردند.

در نهایت هم هر درس برای خود آزمونی داشت که شیخ با معدل 18 ممیز 68 موفق به گذراندن دوره شد. آورده‌اند که در تیر‌اندازی نشانه‌ای را در 100 متری قرار می‌دادند که وسط آن اندازه سر یک فرد عادی بود و دیگر حلقه‌ها بدور آن قرار داشتند. و هر فرد را 20 تیر بود تا به سوی این نشانه بزند. تیری که به وسط نشانه می‌خورد 10 امتیاز و بقیه امتیازاتی کمتر داشتند. گویند چون شیخ تیر بیانداخت تنها یک سوراخ در نشانه ایجاد کرد و گمان بر آن بود که شیخ تنها یک تیر به هدف زده‌است ولی چون تجسس کردند مشاهده کردند که شیخ همه تیر‌ها را از سوراخ تیر اول گذرانده و جمع به شگفت آمدند و نعره‌ها زدند و پیراهن‌ها پاره کردند. شیخ از 20 تیر 8 تای آن را به وسط نشانه زد و در کل 167 امتیاز آورد.

سفر شیخ طاهر به ایران قسمت اول

2010-10-19T20:40:00.001-05:00

شیخ طاهر را که به یاد دارید. داستان بدانجا ختم شد که شیخ زوجه‌ای کانادایی اختیار کرد ولی چه اختیار کردنی که تو گویی این زن اختیار شیخ بدست بگرفتی. شیخ را هوس افتاد تا برای آرامش روح التیام قلب سفری به ایران کند تا دیده به جمال اهل منزل روشن کند. پس وسایل برگفت و راهی ایران شد. گویند در آن زمان اعتقاد بر گرد بودن زمین نبودی لذا شیخ مجبور گشتی برای مراجعت از دیار انگولاساکسون‌ها و گل گذشته بیزانس و و مقدونیه را در نوردیده تا به ایران برسد. در روایت است که چون شیخ پا به ایران گذاشت قوم مغول چهار سالی بود که ایران را فتح کرده بود. شیخ چون به دروازه شهر شد کوله‌بار فروهشته مرکبی آریت گرفت تا به خانه شود. صاحب مال 35000 اشرفی طلب کرد و چون شیخ ناله برآود مرد گفت خموش که علوفه جیره بندی است و خرج آخور هنگفت.

شیخ را خیال آسوده بود که چون مغول ایران را فتح کرده دیگر نیازی رفتن به اجباری نیست. ولی زهی خیال باطل که هنوز هفت شبانه روز از آمدن شیخ نگذشته بود که جاسوسان ورود شیخ را گزارش داده و شیخ به ناچار خود را به سپاه معرفی کرد. روزی که شیخ به پادگان شد گویند که جامه‌ای مندرس بپوشید تا شناخته نشود. مرکبی آریه کرد تا به پادگان برود. صاحب مرکب که فردی خوش مشرب بود گفت. حال که تو به پادگان می‌روی بگذار تا نصیحتی کنمت. از این فرصت استفاده کن تا بعد از اجباری مشغله‌ای در نظام برای خود مهیا سازی چرا که اخوی خانم ما چنین کرد و فی‌الحال در نظام به درجه سرجردی (سرگردی) نایل آمده است. از مزایای سرجردی همین بس که هر سه ماه بدیشان خوراک و پوشاک با قیمتی نازل اهدا کنند و من از برای یافتن لقمه‌ای نان باید افسار مرکب از برای چون تویی در گرمای تموز بکشم. چون مرکبدار چنین گفت شیخ دمی به فکر فرو رفت ولی چیزی نگفت.

شیخ را زلف‌هایی بلند بود و ردایی پسندیده چون به در پادگان شد ردا از وی برگرفتند و پوشینه‌ای کنفی بر تن وی کردند که دو تای شیخ در آن جامه جای بگرفتی. بعد‌ها شیخ آن جامه را در خیابان سپه به خرازی داد تا چارک آن برگرفتی تا بلکه از تن شیخ نیافتد. زلفان شیخ را نیز بتراشیدند و بر سرش کلاهی لبه دار با نشان سپاه نشاندند. در آن روزگار رسم بر این بود که افرادی که برای آموزش به نظام وارد می‌شوند کلاهی بدون نشان دهند ولی چه بگویم که در آن دوره به دلیل کمبود امکانات بسیاری از اقلام و تجهیزات را ندادند از جمله چپیه، حوله، جوراب و ...

نحوه انتخاب کلاه و پای افزار بسیار جالب بود از آن رو که سه اندازه کلاه و سه اندازه کفش در بیرون اتاقکی قرار داده بودند و از افراد می‌خواستند که این سه را امتحان کرده و بهترین را برگزیده و آن اندازه را از مسئول داخل اتاقک بگیرند.

در روایت آورده‌اند که روز اول شیخ را با چنان شتابی به پادگان بردند که شیخ فراموش کرد حتی وسایل اولیه از جمله گل سر شور با خود ببرد پس مجبور شد در پادگان با گل رخت‌شویی (پودر رخت شویی) سر خود بشوید.

در پادگان شیخ از محضر علمایی چون حاج احمد خاتمی امام جمعه تهران، حاج علی سعیدی نماینده ولی فقیه در سپاه و حاج مجتبی ذوالنور جانشین نمایده ولی فقیه در سپاه بهره‌ها برد که شرح مفصل آن در قسمت بعد آورده می‌شود.

ادامه دارد...

عکس سربازی

2010-10-06T18:47:00.000-05:00

اندر احوالات عکس گرفتن در کانادا همین رو بس که قیمت سر به فلک می‌گذارد. البته می‌شود عکس را خودت بگیری و جاهایی هست که با 90 سنت می‌توانی عکس خودت را چاپ کنی ولی خیلی جاهای دولتی عکسی را قبول می‌کنند که مهر عکاسی پشت آن خورده باشد. بعد از مدتی گشتن در دانشگاه محلی را پیدا کردم که عکس با قیمت کم می‌گرفت (در مقایسه با بیرون حدود 13 دلار برای یک صفحه آ چهار). این عکاس، عکاس دانشگاه بود و برای وب سایت و یا پوسترهای دانشگاه عکس می‌گرفت و در اوقات بیکاری هم از عکس شخصی برای بچه‌ها می‌گرفت. البته توی این اتاق 3 نفر عکاس هستند که همه آنها ریش و حدود 60 سال سن دارند. در این مدت 3 سال من سه بار پیش این عکاس رفتم و هیچ وقت نشد که یه عکس درست حسابی و شفاف از من بگیرد.

یک سال و نیم پیش بود که برای چاپ کارت پایان خدمت گفتند که باید عکس بیاوریم. خودشون یه عکاسی معرفی کردند حدود خیابان سبلان بود. رفتم عکاسی گفتم عکس برای کارت پایان خدمت می‌خواهم. گفت درجه‌ات چی هست گفتم ستوان دو گفت پیراهنت را در بیار بشین جلوی دوربین. یه دوربین فسقلی دیجیتال بود. بعد عکس را گرفت و کله بنده را روی بدن یک جناب ستوان دو محترم مونتاژ کرد و12 تا پرینت گرفت و 5 هزار تومان هم پولش شد.

برای تو

2010-10-06T17:49:00.000-05:00

می‌دانی چند وقت است که تو را خواب می‌بینم و برای از دست دادنت چنان گریه می‌کنم که وقتی بیدار می‌شوم گویی ‏چشمانم خیس است. چنان کرخت می‌شوم که حتی نمی‌توانم از جای خود بلند شوم. ‏

می‌دانی چند وقت است ندیدمت؟ آخرین بار که دیدمت می‌خواستم دمی بنشینم و تو را تماشا کنم ولی حیف که تو ‏لحظه‌ای در برابر چشمان من آرام نمی‌گرفتی و می‌گریختی. حتی چندبار سر صحبت را باز کردم ولی سکوت تو سدی بود ‏که مرا از رسیدن به تو باز می‌داشت. ‏

من برای خودم کسی شده بودم ولی تو هنوز ناشناخته بودی. من شکل گرفته بودم ولی تو بی شکل بودی. من دنیا را ‏تعریف می‌کردم ولی تو در دنیا زندگی می‌کردی. ‏

تنها این را بگویم که در دنیای قابل تعریف من بهای از دست دادن تو تعریفی ندارد.‏

مسلمانان فرانسه

2010-09-28T19:36:00.000-05:00

یکی از دوستان ویدئویی را در فیس بوک به اشتراک گذاشته بود. این ویدئو در مورد انتشار اسلام در فرانسه و به ویژه در پاریس بود. این فیلم نشان می‌داد که با وجود ممنوعیت مسلمانان در روز جمعه در خیابان‌های پاریس نماز جمعه برگزار می‌کنند و خیابان‌ها را می‌بندند و پلیس هم با آنها کاری ندارد. در آخر این ویدئو از مسئولان فرانسه می‌خواست که با این رفتارها مقابله کنند و مانع تبلیغ اسلام شوند. فیلم‌هایی نظیر این را من زیاد دیده‌ام. یک فیلم هم در به همین مظمون در مورد هلند ساخته بودند. مسئله اسلام نیست مسئله فرهنگ هست. وقتی که کشوری مانند فرانسه اتباع دیگر کشور‌ها را به داخل فرانسه راه می‌دهد باید انتظار چنین شوک‌های فرهنگی هم داشته باشد. وقتی بیش از 9 نفر از 11 بازیکن تیم ملی فوتبال فرانسه سیاه یا افرادی با ریشه‌ای غیر فرانسوی هستند چطور می‌شود انتظار داشت که فرهنگ فرانسه تغییر نکند. بعضی از این بازیکنان حتی حاضر به خواندن سرود ملی فرانسه هم نیستند. وقتی شهرهای فرانسه مملو از آفریقایی‌هایی است که زمانی کشور آنها مستعمره فرانسه بوده دیگر نمی‌شود انتظار داشت در آن محلات فرهنگ فرانسوی جاری باشد.

ما نمی‌توانیم انتظار داشته باشیم که افرادی که از آن طرف مرزهای ما وارد کشور ما می‌شوند فرهنگ خودشون را پشت مرزها جا بگذارند. همه سران کشورها هم این مطلب را می‌دانند. در یک دوره‌ای آمریکائیان برده‌هایی از آفریقا وارد آمریکا کردند. کار این بردگان فقط کار کردن بود و می‌‌بایست تحت قوانین آمریکایی زندگی می‌کردند و از خیلی از حقوق محروم بودند. حال زندگی عوض شده وقتی چینی‌ها برای کار و یا زندگی وارد کشوری می‌شوند فرهنگ خود را هم تا حدی می‌برند. برای همین است که رستوران‌های چینی در اکثر کشور‌های دنیا دیده می‌شود. در بیشتر شهرهای آمریکای شمالی ناحیه‌ای در مرکز است که china town نامیده می‌شود و در این محدوده شهر حتی تابلو‌های شهری نیز گاهاً به زبان چینی است.

خوب مسئله واضح هست یا این این افراد را به درون کشور خود راه ندهید. یا اگر راه می‌دهید باید پیش‌بینی چنین مسائلی را هم کرد. نمی‌شود که تنها از جسم و نیروی این افراد استفاده کرد تا فرانسه برای فرانسویان زیبا شود. نمی‌توان انتظار داشت عربی که در یک خانواده 12 نفری بزرگ شده در فرانسه به یک بچه کفایت کند. نمی‌توان انتظار داشت زن مسلمانی که با روبنده بزرگ شده با بیکینی در سواحل فرانسه شنا کند. بحث درستی و نا درستی یک عقیده نیست بحث فرهنگ هست. می‌شود یک سیک را مجبور کرد تا موهای خود را کوتاه کند و یا توربین خود را از سرش بردارد. یا این افراد را به کشور خود راه ندهید و یا اگر راه دادید انتظار نداشته باشید که تنها مانند یک برده برای شما کار کنند و به شما سود برسانند و شما در برابر آنها مسئولیتی نداشته باشید. البته راه سومی هم هست و آن رجعت به عصر برده‌داری است. یعنی دیگر دم از انسانیت نزد و نژادپرستی را بر انسانیت ارجعیت داد.

عکسی از دریاچه ارومیه

2010-09-12T18:53:00.000-05:00

برای دوستانی که علاقه دارند بدانند دریاچه ارومیه از بالا چگونه دیده می شود. این عکس را در تابستان 1389 گرفتم و عقب رفتگی دریاچه را در ضلع شرقی با خط قرمز نشان داده ام. عکس آخر هم مربوط یه دریاچه وان در ترکیه می باشد که شاید 500 کیلومتر یا کمتر از دریاچه ارومیه فاصله دارد

ریشه در سیمان

2010-09-12T18:46:00.000-05:00

10 سالی می‌شود که من این درخت را می شناسم. وقتی از سمت میدان قدس خیابان شریعتی را به سمت پایین بیایید بعد از پل رومی سمت راست خوتون یک ساختمان آجری می‌بینید که این درخت در بالکن این ساختمان در لابلای آجرها و سیمان‌ها رشد کرده است. حالا ما اینجا کلی گلدون می‌خریم و کلی خاک و کود می‌دهیم تا یه ریحون یا گوجه ناقابل پرورش دهیم ولی در نمی‌آید.

چرا لباس نداریم؟

2010-09-10T20:39:00.000-05:00

امروز رفته بودم نماز عید فطر. فکر کنم حدود 5 یا 6 هزار نفری آمده بودند. از کشورهای آفریقایی بوند تا کشورهای عربی وافغان و پاکستانی. چیزی که جالب بود این بود که همه کشورهای برای خودشون یه لباس محلی داشتند و مردم با لباس محلی خودشون آمده بودند. هندی ها با لباس های رنگی هندی، افغانها با کلاه احمد شاه مسعودی و چپیه ای که روی یک دوششون انداخته بودند. نیجریه ای ها هم لباس های رنگی محلی خودشون را داشتند. عربهای کشورهای مختلف هم لباسهای متفاوتی داشتند. سوریه ای ها که از همون لباس هایی پوشیده بودند که شبیه حوله حموم هست و کلاه هم سرشون هست. عربهای عربستان هم دشداشه های بلند سفید با بوی تند عطر عربی. داشتم فکر می کردم چرا ما ایرانی ها لباس محلی نمی پوشیم؟ حتی توی عروسی هم باز کت و شلوار می پوشیم ولی مردم کشورهای دیگه لباسهای محلی خودشون رو می پوشند.

پی نوشت: اون وسط چند آقای خوش تیپ و مو طلایی دیدم راستش من نمی خواستم ولی هی خودشون آمدند کنار من کمی که باهاشون صحبت کردم گفتند که اهل بسنی هستند خیلی جالب بود چون برای اینها عربی صحبت کردن سخت هست حتی شاید نماز خواندن هم بلد نبودند ولی با کل خانواده آمده بودند از بچه گرفته تا پدر

سفر به کانادا

2010-09-04T13:39:00.000-05:00

سفر به کانادا

سفر به کانادا رو می‌شود به دو بخش قسمت کرد:

آمادگی قبل از سفر

در راه سفر

آمادگی قبل از سفر

قصه از ایران شروع می‌شود از آنجایی که شما خود را برای سفر به کانادا آماده می‌کنید. خوب وقتی که ویزا رو گرفتید و خیالتون راحت شد تازه یاد گرفتاری‌هاتون می‌افتید. خوب چی بردارم، چی بخرم، با کی خداحافظی کنم و ...

چی بیاورم؟

اول بگم که زیاد چمدون خودتون رو سنگین نکنید. اینجا همه چیز هست. از خیارشور یک‌و‌یک گرفته تا رب انار و کشک. این از مواد غذایی. در مورد کفش و کاپشن هم بهتره که از اینجا بخرید. چون هم گرم‌تر هستند هم به نسبت ایران ارزونتر. تنها چیز‌هایی که شاید بدرد بخورد بیارید پوشاک (غیر از کاپشن) هست. اگر جا داشتید دیگ قابلمه هم فکر بدی نیست که بیارید. من به شدت توصیه می‌کنم که اگر تونستید متکا و پتو هاتون رو از ایران بیارید. اینجا متکا‌هاشون سبک هست و اگر مثل من باید متکای زیر سرتان سنگین باشد تا متناسب با آن خوابتان هم سنگین شود متکا پر ایده بدی نیست. پشیمان نمی‌شوید. دیگه هیچ چیز نیارید که اینجا همه چیز هست.

دوستان در مورد لپ تاپ، نرم افزارهای کامپیوتری و گوشی موبایل باید بگم که گوشی موبایل را از ایران بیارید که خیلی ارزونتر هست. اینجا خیلی شرکت ها قبول می کنند ولی شاید بعضی از شرکت ها گوشی هایی غیر از گوشی های شرکت خودشون رو قبول نکنند ولی با این حال توصیه می شود که گوشی موبایل را با خودتون بیاورید.

در مورد لپ تاپ باید بگم که اگر دارید بیاورید ولی اگر ندارید اینجا ارزونتر است. نرم افزار هم می تونید بیاورید هیچ مشکلی ندارد می توانید یک هارد خارجی بیاورید و داخل آن نرم افزار بیاورید. سی دی و دی وی دی هم می توانید بیاورید ولی دیگه خیلی تابلو پا نشید 67 تا سی دی بکنید تو چمدونتون. بخورید و بیاشامید ولی اصراف نکنید.

کجا بروم؟

قبل از آمدن به کانادا بهتر است محل اقامت خودتون رو پیدا کنید. برای این کار به وب‌سایت دانشگاه مراجعه کنید. یک گزینه این است که خوابگاه بگیرید یک گزینه دیگر این است که در خارج دانشگاه خانه بگیرید. معمولا قیمت خوابگاه کمی از قیمت بیرون گرونتر هست ولی برای شروع بد نیست. در پایین لینکی گذاشتم که در آن می‌توانید خوابگاه و یا خانه‌ای در خارج دانشگاه پیدا کنید:

http://umanitoba.ca/student/housing/

البته اگر نخواهید خوابگاه بگیرید و قصد داشته باشید در بیرون دانشگاه خانه‌ای بگیرید باید حتما خودتان در کانادا باشید. پس قبل از آمدن لیست خانه‌های مورد نظر را در بیاورید که زمانی که به کانادا رسیدید به سرعت به تک تک این آدرس‌ها سر بزنید و در زمان صرف‌جویی کنید. بعضی از دانشگاه‌های کانادا برنامه‌ای دارند به نام welcome family یکسری خانواده‌های داوطلب کانادایی هستند که سرپرستی شما را برای 10 روز تا دو هفته به عهده می‌گیرند. شما از فرودگاه بر می‌دارند به خانه خود می‌برند. به شما کمک می‌کنند که حساب بانکی باز کنید و تلفن بگیرید. و شما در این مدت وقت دارید که دنبال خانه بگردید. لینک مربوط به این برنامه در زیر قرار گرفته:

http://umanitoba.ca/student/ics/canada/welcome.html

چقدر پول بیاورم؟

برای شروع اگر بتوانید همراه خود 5000 دلار کانادا بیاورید کافی هست چون بعد از آن استاد شما به صورت دو هفته یکبار به شما پول پرداخت می‌کند. البته اگر کمتر هم داشتید 2000 دلار هم کافی است. برای خرید دلار کانادا با نشای دادن ویزا و بلیط شما می‌توانید تا سقف 2000 دلار از بانک‌های شعبه ارزی دلار به قیمت دولتی دریافت کنید.

چطور بلیط بگیرم؟

برای تهیه بلیط شما چند راه بیشتر ندارید:

تهران-لندن- کانادا (Iran air-air Canada) یا (BMI-air Canada) یا (British airways-air Canada)

تهران-قطر (دوحه)-لندن- کانادا (Qatar airline-air Canada )

تهران-دوبی-لندن-کانادا (Emirates airline-air Canada)

تهران-دوبی-کانادا (Emirates airline)

تهران-ترکیه-لندن-کانادا (Turkish airline-air Canada)

اگر از کشور دیگری بروید مانند هلند، آلمان یا ایتالیا باید ویزای ترانزیت بگیرید. البته یه مسیر هم هست که از روسیه می‌آید کانادا و ویزای ترنزیت هم نمی‌خواهد و ارزان هم هست ولی پروازهای آن برنامه منظمی ندارد و من اطلاعی در این باره ندارم.

اخیراً گقته می شود که با ویزای کانادا یا آمریکا بعضی از کشورهای اروپایی دیگر نیازی به ویزای ترانزیت ندارند ولی بهتر است برای اطمینان بیشتر با سفارت های این کشورها در ایران تماس بگیرید و بپرسید. بعد نگید من نگفتم.

توجه: هنگام بلیط گرفتن توجه کنید که توقف شما در کشورهایی مانند انگلستان که در آن شما خط هوایی عوض می‌کنید بالای 3 ساعت باشد. این دو مزیت دارد:

چنانچه پرواز اول شما تاخیر داشت شما پرواز دوم را از دست نمی‌دهید.
بارهای شما زمان لازم برای جابجایی از یک خط هوایی به خط هوایی دیگر را دارد. چنانچه این زمان کم باشد بارهای شما به پرواز شما نمی‌رسند و ممکن است با پرواز بعدی بیایند و شما در کانادا نتوانید بار‌های خود را به موقع تحویل بگیرید.

در راه سفر

مدارک

مطمئن باشید که چنانچه سربازی دارید مجوز خروج از کشور را گرفته باشید. به غیر از کسانی که موقع خروج وثیقه گذاشته‌اند بقیه دانشجویان باید موقع خروج عوارض پرداخت کنند که آخرین باز 50 هزار تومن بود. این پول را در فرودگاه هم می‌توانید پرداخت کنید ولی حواستان باشد که پول به همراه داشته باشید.

در سفر پاسپورت خود را همیشه دم دست بگذارید.

مدارک، پول و اشیای قیمتی را در کیف دستی خودتان به داخل هواپیما بیاورید و به بار هواپیما ندهید.

عطر و یا ادکلن و یا لوازم آرایش مایع در کیف دستی خود نگذارید چون در فرودگاه مجبورید که آنها را دور بیاندازید.

گمرک و Study permit

قبل از رسیدن به خاک پاک کانادا در هواپیما به شما برگه‌ای می‌دهند که مربوط به گمرک می‌باشد. در این برگه از شما می‌پرسید که آیا همراه خود موارد زیر را دارید:

بیش از 10000 دلار پول

گوشت و یا سبزیجات

حیوان زنده

دانه و یا تخم گیاهان

مشروبات الکلی

خاک و ....

این برگه را پر می‌کنید و وقتی از هواپیما خارج شدید در قسمت گمرک از شما می‌گیرند.

ممکن است که مهماندار هواپیمایی که با آن به لندن می‌روید هم این فرم‌ها را پخش کند ولی شما نیازی ندارید که این فرم‌ها را پر کنید چون در لندن خارج نمی‌شوید.

مهم نیست که مقصد شما کجا است. اولین نقطه‌ای که شما وارد کانادا شوید شما را می‌برند پیش مامور مهاجرت. این مامور ویزای شما را خط می‌زند و به شما برگه‌ای می‌دهد که study permit نام دارد. این برگه مجوز زندگی شما در کانادا هست پس از آن خوب محافظت کنید. یادتان باشد که برگه پذیرش دانشگاه هم به همراه داشته باشید چون ممکن است این مامور پذیرش شما را هم بخواهد.

بعد از مامور مهاجرت شما باید چمدان‌های خود را تحویل بگیرید و آن برگه‌ گمرک را به مامور گمرک بدهید.

قابل توجه دوستان سیگاری: شما برای وارد کردن سیگار به کانادا محدودیت دارید. من مطمئن نیستم ولی فکر کنم یک باکس بیشتر نمی‌توانید با خودتان بیاورید.

خطوط شگفت انگیز بر روی زمین

2010-08-21T11:00:00.001-05:00

به 5 نفر از افرادی که حدس بزنند این عکس های متعلق به کدام نقطه زمین می باشد به قید قرعه جوایزی تعلق می گیرد

چنانچه متوجه نشدید می توانید به لینک زیر مراجعه کنید

http://maps.google.ca/maps?hl=en&ie=UTF8&hq=&hnear=Iran&t=h&layer=x&g=iran&sll=32.427908,53.688046&sspn=9.89445,16.391602&ll=30.979412,47.997165&spn=0.030796,0.055747&z=15

کمردرد

2010-08-07T13:11:00.000-05:00

صبحی کمرم خشک شده بود. خیلی درد می‌‌کرد. آخه این چه وضعشه؟ خوب آدم باش. مگه نمی‌تونی مثل آدم‌های دیگه رفتار کنی؟

یه سه روزه که یک همخونه‌ای ژاپونی (ژاپنی) آمده تو خونه ما. توی یک رستوران ژاپنی کار می‌کند و انگلیسی هم بلد نیست. خدا شانس بده. سه روز پیش اولین باری که این بنده خدا رو دیدم حدود ساعت 10 شب بود که آمدم خونه دیدم یه موجود 160 سانتی داره با فرکانس 5 هرتز نوسان می‌کند. خوب که دقت کردم دیدم یه آدمه. از بس سریع حرکت می‌کرد که نمی‌تونستم صورتش رو ببینم. به هر ضرب و زوری که بود نگهش داشتم و دیدم که چشماش تنگه. بهش گفتم چینی هستی؟ (آخه ما ایرانی‌ها هر چشم باریکی رو چینی حساب می‌کنیم و برامون فرقی ندارد که طرف کجایی‌هست. حالا می‌خواد بالا بره یا پایین بیاد اسم چینی روش مونده. مثل این صاحب‌خونه من که اصرار دارد تایوانی هست ولی من هنوز معتقدم چینی‌ای بیش نیست). خلاصه این بنده خدا که زبون بلد نبود و تنها چیزی رو که فهمید چین بود که بعد دیدم داره می‌گه نه ژاپون.

خلاصه شب گذشت و صبح بلند شدم صبحانه بخورم دیدم باز تا من رو دید از جاش بلند شد و پاهاش رو جفت کرد باز با فرکانسی که من فکر کنم اینبار بیشتر از شب قبل بود شروع کرد به خم و راست شدن. من هم که دیدم "گود مرننیگ" و این حرف‌ها تاثیری ندارد یه چند بار دلا راست شدم دیدم آروم شد. فکر کنم تا این بابا زبون یاد بگیره ما هر روز یه ورزش صبحگاهی داریم. این شد که کمر ما درد گرفت.

اگر می‌خواهید افراد کشور‌های دیگر را بشناسید به روش زیر عمل کنید.

اگر از پشت سر صدای کش کش شنیدید شک نکنید که با احتمال 70 درصد یک چینی داره به شما نزدیک می‌شود. طول قدم‌های چینی‌ها کوتاه و سرعت راه رفتن آنها بالا هست ولی پاهاشون رو روی زمین می‌کشند انگار که دارند توی کیمونو راه می‌روند.

اگر دیدید فردی با دوست خودش صحبت می‌کند و سر و کله و دست و همه جاش دارند حرکت می‌کنند شک نکنید طرف شما هندی هست. شما برای اینکه یک هندی را ساکت کنید تنها کافی هست دستها او را بگیرید. دیگه نمی‌تواند حرف بزند. (توجه هندی شامل: هند، پاکستان، بنگلادش، سریلانکا، نپال و بوتان می‌باشد)

آفریقایی‌ها. این موجودات صدایی بم با فرکانس پایین ولی با دامنه بالا دارند. اگر دیدید وقتی کسی حرف می‌زند و شما روی پوست صورت خودتون نوسانات هوا رو حس کردید این فرد آفریقایی هست. آفریفائیان مانند چینی‌ها راه می‌روند یعنی تا حدی کش کش می‌کنند ولی با توجه به وزن بالای این موجودات بسیار آهسته و با تنبلی راه می‌روند. لذا کش کش این موجودات آهسته هست. اگر در خانه هستید برای شناختن آفریقائیان کافی است به صدای پای آنها توجه کنید چون معمولاً با پاشنه راه می‌روند و کل خانه می‌لرزد. (آفریقا هم شامل کل قاره آفریقا می‌شود.)

یه هم خونه‌ای آفریقایی داشتم که هربار تلویزیون خبری در مورد آفریقا می‌داد شاکی می‌شود. مثلاً تلویزیون می‌گفت که در آفریقا یک خبرنگار زخمی شده. این می‌گفت آخه مگه آفریقا یک کشور است؟ چرا هر خبر در مورد آفریقا هست می‌گویند آفریقا ولی در مورد بقیه کشورها اسم کشور را می‌برند؟

پول نفت بر سر سفره

2010-08-01T12:42:00.000-05:00

خسته شدم. خوب کی این پول نفت سر سفره ما قرار می‌گیرد من نمی‌دانم. فکرش را بکن اگر پول نفت بود چه حالی می‌داد. مثل این بچه‌هایی که از بعضی کشورهای عربی می‌آیند دولت پول تحصیلمان را می‌داد که هیچ پول تو جیبی هم می‌داد. دیگه لازم نبود برای یک لقمه نون بیگاری این استادهای ناجوانمرد را بکشیم. هر وقت حال می‌کردیم تحقیق می‌کردیم و هر وقت هم که حوصله نداشتیم هیچ مشکلی نبود برای یک مدت می‌رفتیم تعطیلات.

خوب برای پیدا کردن سهم نفتم به اینترنت یه سری زدم تا ببینم این حکومت ناجوانمرد چرا پول نفت من را نمی‌دهد. خوب جی. ان. آی. که نشان دهنده درآمد کشور به ازای هر فرد هست را برای ایران، آمریکا، کانادا، عربستان و کویت طبق آمار بانک جهانی پیدا کردم. خوب ببینیم سهممون چقدر هست. برای هر ایرانی سالی حدود ده هزار دلار و برای هر آمریکایی 46 هزار دلار و برای یک کویتی 56 هزار دلار در سال می‌باشد. یعنی یه خانواده چهار نفری در ایران حدود 40 هزار دلار در سال سهم از درآمد دارند. البته قسمتی از این درآمد صرف اموری چون بیمه و زیر ساخت‌ها می‌شود و باقیمانده آن هم بکنواخت تقسیم نمی‌شود. عده‌ای بیشتر و عده‌ای کمتر سهم می‌برند. خوب جالب است توجه شود که سهم هر فرد در کانادا کمتر از سهم هر فرد در آمریکا هست ولی سطح رفاه و رضایت مندی در کانادا بالاتر است. دلیل آن سیستم سرمایه‌داری شدیدی هست که در آمریکا وجود دارد و عده‌ای دارای سرمایه‌های هنگفت هستند ولی در کانادا باز به نسبت سرمایه‌ها یکنواخت‌تر تقسیم شده‌اند. کشور‌های سوسیالیستی مانند کشور‌های اسکاندیناوی حتی از کانادا هم تساوی تقسیم درامد بیشتر است. در این نوع کشورها تحصیل، درمان و خیلی خدمات دیگر رایگان می‌باشد و میزان مالیات بر درآمد بالا می‌باشد.

خلاصه با توجه به سهم هر فرد در ایران که حدود یک‌چهارم یک فرد آمریکایی یا کانادایی می‌باشد اگر نحوه تقسیم درآمد مانند کانادا یا آمریکا باشد باید سطح زندگی مردم ایران یک چهارم سطح زندگی یک آمریکایی باشد. با توجه به این نکته که بعضی ایرانی‌ها در حال حاضر درآمدی بسیار بالاتر حتی آدم‌های پولدار آمریکا دارند خودتان حساب کنید سطح زندگی افراد کم درآمد ایران را.

وطنی به نام ایران

2010-07-26T22:13:00.000-05:00

تا کی باید این خزعبلات توی ذهنم باشد: باز هوای وطنم آرزوست. تا که اسم ایران می‌آید نون سنگک، چلوکباب، داراباد سفره صبحانه، آدم‌های خندان و مهربان و کودکان ساده روستایی توی ذهنم نقش می‌بندد. ولی توی این سه سال هر بار ایران رفتم بیشتر برای کانادا دلم تنگ شده. نه که کانادا هیچ عیبی نداشته باشد ولی در مقایسه مردم بهتری دارد. در ایران و به‌ویژه تهران مردم مذهبیانی بی دین و گدایانی شیک پوش شده‌اند. از در و دیوار ماشین‌ها و خانه‌ها وان‌ یکاد، یا قمر بنی‌هاشم و علمدار کربلا هست که می‌ریزد ولی کو نشانی از دین. ظاهر و افاده ملت هم که چشمت رو در می‌آورد. از پسر و دختر گرفته دماغ عمل کردن و ماشین‌های خفن سوار می‌شوند و گوشی‌های موبایل گرانقیمت حمل می‌کنند. ولی پای صحبت هر‌کس بشینی و یا زندگی هر کدوم رو نگاه کنی می‌بینی که هشت شون گرو نه هست. راز زندگی در ایران این است که کار کنی و چشم طرف مقابل از حسودی و حسرت در بیاید. اگر در گام اول برای در آوردن چشم موفق نشدی با ظاهرت این کار رو بکنی خدا که زبون رو ازت نگرفته با اون طرف مقابل رو خورد کن.

چون خرید یکی از امور حیاتی زندگی است باید نحوه خرید را بلد باشی وگرنه کلاهت پس معرکه هست. خوب بطور عادی وقتی وارد مغازه می‌شوی با بی توجهی فروشنده روبرو می‌شوی (این مسئله در مورد خانم‌ها صدق نمی‌کند). خوب بعد از نیم ساعت بال بال زدن فروشنده که داره با تلفن صحبت می‌کند به شاگردش می‌گوید برو بین این آقا چی می‌خواهد. تو با عذرخواهی که وقت شریف آقای شاگرد را گرفته‌ای جسارتا سوال می‌کنی که قیمت اون ماشین ریش‌تراش چند هست. در این لحظه شما با یک اسکن از تمام هیکل از طرف شاگرد مغازه روبرو می‌شوید. این اسکن جنبه امنیتی دارد و برای خودتان هم خوب است. چون شاید اصلا هیکل شما به این ماشین ریش‌تراش نخورد. برای گذر از این بازرسی بدنی اکیداً توصیه می‌شود که از لباس‌های شیک و مرتب استفاده کنید. بعد از عبور از این مرحله هنوز نگاه شاگرد به شما مانند نگاه یک خلبان جنگنده به یک راننده کامیون هست . بعد با اعتماد به نفس می‌پرسد می‌خواهی بخری. شما کمی به خود شک می‌کنید. می‌گویید راست می‌گه آیا من می‌خواهم بخرم؟ چرا من اینجا هستم؟ نکنه من قصد مردم آزاری دارم. ولی به خودتون روحیه می‌دهید که نترس مرد باش. با کنترل به خود می‌گویید بله. بعد شاگرد می‌گوید یعنی الان پول داری می‌خواهی بخری؟ بهش می‌گم بابا حتما می‌خواهم بخرم که اینجا هستم تو اگه بجای این همه حرف قیمت رو گفته بودی که الان دیگه بحثی نداشتیم. خلاصه با کلی کرشمه و ناز قیمت رو می‌گوید. بعد از آقا می‌پرسم که ساخت کجاست. باز انگار که سوالی احمقانه پرسیده‌ باشید با پوز خند می‌گوید خوب معلوم هست فیلیپس مال هلند هست. باز با شرمندگی می‌گویید بله حق باشماست ولی جسارتاً بعضی وقت‌ها این کشور دوست و همسایه چین هم تولید می‌کند. می‌گه معلومه شرکت همان هلندی هست ولی توی چین تولید می‌شود. من می‌گم خوب عزیز برادر منظور من هم همین بود. حالا بعد از این همه خرد شدن شخصیت شما توسط فروشنده و شاگرد نوبت شماست. نقطه ضعف این افراد خارج هست. خوب حالا شما باید یک جوری این خارج رو بکنید توی چشمش که چشماش در بیاید. شاید کار جالبی نباشد ولی صد در صد تضمینی جواب می‌دهد و تازه حال هم می‌دهد. خوب برای این کار اگر خجالتی هستید یک راه غیر مستقیم هم وجود دارد. به فروشنده بگویید آیا این با برق 110 ولت هم کار می‌کند. جواب سوال بله هست چون همه ریش‌تراش‌هایی که شارژر دارند با 220 و 110 کار می‌کنند ولی اینجا نباید از سوال پرسیدن اجتناب کرد. سوال را بپرسید. جواب این سوال از طرف فروشنده این هست که بله، می‌خواهید خارج ببرید. شما باید با بی‌تفاوتی بگویید بله کانادا. از این لحظه به بعد صاحب مغازه تلفن را قطع خواهد کرد و خودش به شخصه به شما می‌رسد. دستگاه را برای شما آورده توصیحات لازم و غیر لازم را می‌دهد و در ضمن این کار در مورد زندگی در کانادا می‌پرسد و اعلام خواهد کرد که خودش هم برای اقامت کانادا اقدام کرده. بعد هم با کلی دولا راست شدن و احترام کارت مغازه رو به شما می‌دهد و تقاضا می‌کند که حتما در آینده هم اگر مشکلی بود به این مغازه سر بزنم.

اینجور مسائل نه مربوط به یک جا بود و نه مربوط به شغل خاص. هر جا که می‌رفتی به ظاهرت نگاه می‌کردند و بدون استثنا اگر به دفاع از خودت بلند نشی شخصیت و کل وجودت رو به لجن می‌کشند. بعد که لجن مال کردند شروع می‌کنند به موضوع اصلی پرداختن. با این کار در گفتگو نسبت به تو سر هستند و تو هرچی آنها بگویند باید گوش بدهی چون حالیت نمی‌شود و نمی‌فهمی.

خیال

2010-06-07T20:43:00.000-05:00

آب تا وسط جاده بالا آمده بود. سمت چپ رودخانه بود و سمت راست قبرستان. قسمتی از قبرستان هم زیر آب رفته بود. ‏آهسته شروع کرد به قدم زدن. یک تکه نان هم همراه داشت و هر چند وقت یکبار یه گازی هم به نون می‌زد. اونقدر جلو ‏رفت که دیگه آب روی سطح جاده رو گرفته بود. هوا ابری بود ولی باز می‌شد تصویر درختان رو تو آب دید. با پاش به آب ‏زد. انگار که اولین بار است که پاش به آب خورده. به موج‌های کوچیکی که با کفشش بوی سطح آب ایجاد کرده بود نگاه ‏کرد. باز با پاش به آب زد. چندباری این کار رو تکرار کرد. بعد یه قدم توی آب گذاشت. مدتی باز ایستاد و بعد قدم بعدی ‏را برداشت. چهار قدمی در آب رفت. دیگه نمی‌شد از این جلوتر برود. آخه آب از درزهای کفش تو می‌آمد و جوراب‌هاش ‏رو خیس می‌کرد. یک ‌ساعت دیگه با یکی قرار داشت. نمی‌بایست سر و وضع خودش را آشفته کند. افکارش رو جمع کرد ‏و راه افتاد. زودتر از موقع سر قرار رسید. همونجا روی یه صندلی نشست تا بیاید. خودش هم نمی دونست که به گذشته ‏فکر می‌کنه یا آینده. مغزش توی یک سیکل افتاده بود. از گذشته شروع می‌شد وقایع را کنار هم می‌گذاشت بعد از آنها ‏نتیجه می‌گرفت و وقایع بعدی رو می‌ساخت. اینقدر جلو می‌رفت که از حال می‌گذشت و به آینده می‌رسید. کمی که در ‏آینده جلو می‌رفت رشته افکار می‌پاشید و باز از اول شروع می‌کرد. اینقدر این کار رو تکرار کرد تا زمان قرار رسید. از دور ‏داشت نزدیک می‌شد. تندتر از حالت عادی راه می‌رفت ولی لباسی که پوشیده بود همون لباس همیشگیش بود. از فاصله ‏‏20 متری خنده‌اش مشخص بود. آخه دندون‌های پیش بزرگ و سفیدی داره. وقتی خنده اون رو دید خودش رو جمع و ‏جور کرد و وایستاد. لبخندی زد و از دور سلام کرد. ‏

تفاوت اساتید

2010-05-27T18:49:00.000-05:00

توی ایران که بودم یکی از کارهایی که خیلی از استادها می‌کردند این بود که غنائمی رو که با خودشون از خارجه آورده بودند می فروختند. این غنائم از کتاب جزوه بود تا نرم‌افزار و غیره. مخصوصا در رشته من که هوافضا بود این اطلاعات بسیار حیاتی و بدست آوردن آنها مشکل بود. از طرفی به دلیل رقابتی بودن صنایع در ایران اگر صنعتی برنامه یا اطلاعاتی داشت به صنعت دیگر نمی‌داد. حالا فکر نکنید دارم در مورد صنایع خصوصی حرف می‌زنم، نه همون صنایع دولتی که همشون به هم ربط دارند هم از هم پنهان می‌کردند. چرا؟ چون تو اگر اطلاعاتی داشته باشی که رقیبت نداشته باشد می‌تونی پیش رئیس بزرگ خودت رو بزرگ کنی. به همین دلیل آقای استاد می‌توانست یک جزوه یا نرم افزار واحد را به چند جا بفروشد. یادم می‌آید که نرم افزارهایی که به رشته ما ربط داشتند دیجیتال‌دت‌کام و میسایل‌دت‌کام بودند. این نرم افزارها رو آمریکای جنایت کار مجانی در اختیار محققین قرار داده بود بعد این محققین ایرانی و اساتید آینده ضمن استفاده از این نرم‌افزارها یک کپی هم برای خود کنار گذاشته بودند و بعد از مراجعه به ایران به صنایع می‌فروختند. یکی ورژن قدیمیش رو داشت یکی ورژن ویژوال، خلاصه هرکس هرچی دستش رسیده بود آورده بود و فروخته بود.

اما اینجا من دو هفته پیش رفتم پیش یه استادی تا یک سری اطلاعات در مورد توربین‌های بادی عمودی بگیرم. این استاده استاد ریاضی بود و قبلا با یک شرکت بزرگ آمریکایی کار می‌کرد (Sandia laboratories) که در سال 1980 یک سری توربین بادی عمودی ساخته بودند. من که بهش گفتم که آیا اطلاعاتی در این مورد داری یا نه دیدم که یک کارتن بزرگ از زیر میزش در آورد و به من داد و گفت این کل اطلاعات این پروژه هست. خلاصه آوردم اتاقم داخل کارتن رو چک کردم. هرچی گزارش، تست تونل باد کد عددی و نقشه بود رو توی کارتن پیدا کردم. حالا دارم فکر می‌کنم که اون اساتید اطلاعات ناقص 1950 رو فروختند من هم می‌تونم اطلاعات 1980 رو بفروشم حالا باید یه بازار یابی کنم ببینم چند می‌خرند شاید بعد از سالها درس خوندن خدا خواست و پولی در آوردم و به شغل شریف برج سازی روی آوردم.

لازم به ذکر است که شرکت مزبور در 1949 تاسیس شده و کار تولید علم برای تامین امنیت آمریکا را بر عهده دارد و از بمب اتم گرفته تا سیستم‌های دفاعی و انرژی. در مورد این شرکت می‌تونید اینجا بیشتر بخونید. خلاصه من اگر خودم هم می‌کشتم به دلیل ایرانی بودن فکر نکنم از 100 کیلومتری بیشتر می‌تونستم به این شرکت نزدیک بشم.

نکات زندگی

2010-05-15T12:19:00.000-05:00

- دکتری خوندن مثل ازدواج کردن هست و یا حتی بدتر. تو در سختی‌های استاد شریک هستی ولی خوشی‌ها فقط برای استاد باقی می‌مونه و من باید مثل اسب کار کنم. یاد طرز تفکر‌های قدیمی می‌افتم که مردها به زنها زیاد رو نمی‌دادند چون فکر می‌کردند پر رو می‌شن. البته استاد گرام آدم خوبی است ولی در هر ملاقاتی که باهاش دارم باید بدونم که قبلش کجا بوده و چی شده. مثلا اگر یک پول گنده گرفته باشده اونوقت:

همه‌چیز آرومه، غصه‌ها خوابیدن، شک نداد اون به گزارش‌های من

همه چی آرومه من چقدر خوشحالم

ولی اگر قبلش یه اتفاق دیگه افتاده باشه تو باید از یک فیلتر پایین گذر در جلسه استفاده کنی و خیلی از حرف‌های استاد رو که می‌بینی واریانس بالا دارند یا فرکانسشون بالاست فیلتر کنی و توی مغز خودت جا ندی وگرنه دیوانه می‌شی.

2- از وقتی که من توی این دانشگاه هستم تعداد ایرانی‌ها به ویژه در مهندسی به صورت نمایی داره بالا می‌ره و کسی قادر به جلوگیری از آن نیست. کمیته تحقیق به این نتیجه رسیده که ایرانی‌ها موجوداتی عجیب هستند:

از همه بیشتر غر می‌زنند

از همه بیشتر کار می‌کنند

از همه بیشتر وقت تلف می‌کنند

در لحظه قادر به انجام چندین کار به صورت موازی هستند. در حالی که مقاله روی میزشان قرار دارد و در حال نوشتن کد هستند اون گوشه کامپیوتر در حال چت کردن هستند.

خیلی از نیاز‌های اساسی ایرانی‌ها زبانی حل می‌شود. مثلا در یک گفتگوی یک ساعته سیستم سیاسی آمریکا، کانادا، ایران و عراق را تحلیل کرده و اصلاح می‌کنند و بعد در یک حرکت سریع با تاسیس چندین شرکت سرمایه جمع می‌کنند و بعد به فکر مصرف این سرمایه می‌افتند. بعد از بحث همه خوشحال و ارضا شده به سر کار‌های قبلی خود بر می‌گردند.

3- من به قوانین مورفی اعتقاد پیدا کردم. حالا این دو هفته که من سرم خیلی شلوغ هست، همه یا برنامه کمپینگ می‌گذارند یا تولد هست یا مهمونی یا این دوست دختر 80 ساله ما گیر داده که یک‌شنبه ظهر می‌خواهم ببرمت یه جایی سورپرایزت کنم. حالا هی بهش می‌گم برنامم مشخص نیست می‌بینم سر شام، صبحانه وقت بی وقت هی سوال می‌کنه برنامت مشخص شد یا نه. آخه آدم چی بگه دل نازک هست طفلک محکم بگم نه ناراحت می‌شه بعدش هم بیچاره بلیط هم برای من می‌خره و نمی‌گه که چه برنامه‌ای است تا غافلگیرم کنه. خداییش کدوم دختری این دوره زمونه از این کار‌ها می‌کنه.

خوردیم به قبرستان

2010-05-06T21:50:00.000-05:00

فکر کنم یه سه یا چهار ماه پیش بود که این دوست دختر گرانمایه (صاحب خونه 80 ساله‌ام رو می‌گم) به من گفت امیر ‏سان (سان به معنی عزیزم به زبان ژاپنی هست مثل ای‌کیو سان) تو عربی بلدی. آخه کلی تو کله‌اش کرده بودم که ‏فارسی با عربی فرق دارد. گفتم چطور مگه؟ یکم بلدم یه چیزایی می‌فهمم. گفت یکی از آشناهاش یه متن عربی داره که ‏می‌خواد بخونه. گفت می‌تونم ایمیل تو رو بهش بدم. من هم چون تنها کسی که ایمیلم را ندارد خواجه حافظ شیرازی ‏هست گفتم بده. خلاصه این آقا ایمیل زد و گفت که یه متنی دارد که به صورت عکس هست و چون می‌خواهد این ‏عکس را بزرگ کند کیفیت از بین می‌رود از من خواست که اگر امکان دارد متن توی عکس را براش تایپ کنم. گفتم ‏بفرست. متن این بود:‏

بسم الله الرحمن الرحیم ، السلام على اهل لا اله الا الله ،‎ ‎من اهل لا اله الا الله ، یا اهل لا اله الا الله ، بحق لا اله الا الله ،‎ ‎کیف وجدتم قول لا اله الا الله ، من لا اله الا الله ‏، یا لا اله الا الله‎ ‎، بحق لا اله الا الله ، اغفر لمن قال لا اله الا الله ، واحشرنا فى زمره‎ ‎من قال لا اله الا الله ، محمد رسول الله ، على ولى الله‏‎ .‎

با یه سرچ ساده معلوم شد که آقا برامون زیارت اهل قبور فرستاده. من هم که حال نداشتم این متن رو با کسره و ‏فتحه‌هاش تایپ کنم متن رو از اینترنت کپی کرده و براش فرستادم. برادر چینی ما از کار من خوشش آمد و یه چک ده ‏دلاری فرستاد. کار بالا گرفت و من براش فونت نازنین فرستادم که نصب کنه و لذت متن ها رو ببره. ولی هر روز که ‏می‌گذشت متن‌ها یا در مورد دعای قبور بود یا اسم متوفی یا شعری برای مرحوم یا مرحومه یا ... . یه چند تا از نمونه ‏کارهام رو هم پایین گذاشتم. هفته‌ای بین دو تا سه تا از این کارها بهم می‌ده و برای هر کدومشون هم ده دلار می‌ده. ‏داشتم فکر می‌کردم خودش از مردم چند می‌گیره که برای یک تایپ کوچیک به من ده دلار می‌ده. ولی خدا خیرش بده ‏یه منبع درآمدی برای من هست. این که می‌گن طرف مرده‌خواره همین کار منه فکر کنم.‏

دوربین جدید

2010-05-01T13:46:00.000-05:00

ژانویه امسال یه دوربین SLR خریدم. از همون تاریخ شدم مسول عکاسی در مراسم و مناسبت‌ها. خیلی کاره سختیه. عکس گرفتن به کنار روز بعد هر ده دقیقه باید انتظار داشته باشی یکی بیاد در آفیست و عکس بخواد. نکته دیگه‌ای که باید توجه بشود این است که معمولا عکس‌ها نیاز به سانسور دارند چون یا یکی توش خوب نیافتاده یا یکی دوست ندارد که عکسش رو یکی دیگه داشته باشد. این موضوع در مورد خانم‌ها بیشتر صدق می‌کند. برای همین تصمیم گرفتم بجای عکاسی از آدم‌ها از طبیعت عکس بگیرم چون دردسرش کمتره. اولین سوژه هم دو روز پیش توی باغچه خونه پیدا شد. این آقای قورباغه داشت وسط سبزی‌های تازه کاشته شده بنده در باغچه ورجه وورجه می‌کرد که بهش پیشنهاد عکاسی دادم. اولش خیلی تقلا می‌کرد و قبول نمی‌کرد ولی بعد که بردمش توی اتاق آروم‌تر شد. هی سعی کردم از پرشش عکس بگیرم ولی نمی‌شد. این قورباغه خیلی با من هماهنگ نبود. من عکس می‌گرفتم اون ثابت نشسته بود. اون می‌پرید من عکس نمی‌گرفتم. عکس‌هایی هم که تونستم بگیرم یا تار می‌شد یا تاریک. خلاصه بهترین عکس‌هایی که تونستم بگیرم اینها بودند. البته در آخر برای تشکر بهش اجازه دادم که پشه‌های توی باغچه رو به شرطی که سبزی‌ها رو لگد نکنه بخوره.

حال ما

2009-09-27T16:36:00.000-05:00

می خواستم زندگی کنم ، راهم را بستند ستایش کردم ، گفتند خرافات است عاشق شدم ، گفتند دروغ است گریستم ، گفتند بهانه است خندیدم ، گفتند دیوانه است دنیا را نگه دارید ، می خواهم پیاده شوم

علی شریعتی

سه ماه مرخصی

2009-09-24T18:15:00.001-05:00

اول قرار بود یک ماه ایران بمونم ولی به دلایلی به سه ماه افزایش یافت. خلاصه وقتی برگشتم از بقال و استاد و نظافتچی ‏و تکنیسین و دانشجوها هر کس به من می‌رسید می‌گفت ایران خوش گذشت. دومین سوالش هم در مورد وضعیت ایران ‏بود که الان اوضاع چطوره. اولین روز هم که موبایل رو روشن کردم دیدم بیست و پنج تا پیغام دارم که سه تا از اونها ‏برای مصاحبه در مورد وضعیت ایران بود. یکی از ‏CBC French‎‏ یکی از ‏CityTV‏ و‎ ‎یکی هم از روزنامه‌های وینیپگ. ‏البته از همه این تلفن‌ها یه یکی دو ماهی می‌گذشت. صندوق پست هم که داشت خفه می‌شد از بس توش نامه بود. البته ‏نود درصد نامه‌های به درد بخور نبودن. ‏
یکی از بچه‌ها می خواست برای دانشگاه ما ‏apply‏ کنه برای همین رزومه‌اش رو فرستاده بود برای یکی از استادها. ‏استاده هم گفته بود که باید با من در مورد اون صحبت کنه. خلاصه روز سوم یا چهارم بود که استاده رو دیدم. بعد از ‏پرسیدن اوضاع ایران و چه خبر بود و بعد چی می‌‌شه و .... خواست در مورد اون نفری که رزومه فرستاده بود با من ‏صحبت کنه. فامیل این دوست ما هم حقیقی هست. خلاصه این استاد کانادایی یه نفس عمیق کشید و بعد از تمام کردن ‏اسم این دوست من دیدم که به نفس نفس زدن افتاده. طفلک فکر کنم اولین باری بود که " ح" و "ق" رو با هم یکجا تو ‏یک کلمه می‌دید. ‏
الان هم خیلی سرم شلوغه هرچی می‌دوم باز هم می‌بینم عقب هستم. ‏

زندگی

2009-09-06T23:06:00.000-05:00

هنوز نفهمیدم که چطور به زندگی نگاه کنم. باید از دور نگاه کنم یا از نزدیک. چقدر باید جلو بروم و نگاه کنم. گاهی به نحوه زندکی خودم شک می‌کنم. حقایقی که خیلی بدیهی و واضح هستند ناگهان اشتباه از آب در می‌آیند. همه چیز‌هایی که یک عمر برای تو ارزش بوده زیر سوال می‌رود. نا‌مردی روزگار این است که تو را در موقعیتی قرار می‌دهد که خودت با دست خودت ارزش‌های خودت را نابود کنی. بدترین جنگ، جنگ با خود است. چون همیشه بازنده خودتی. زندگی تو را در موقعیتی قرار می‌دهد و بعد خود به گوشه‌ای می‌رود و به تو که برای یک تصمیم داری تقلا می‌کنی می‌خندد. تنها کاری که تو می‌توانی انجام بدهی این است که برای کمتر خندیدن زندگی کمتر تقلا بکنی و زود تصمیم بگیری و یکی از دو باخت را برای خودت بخری. در یکی از باخت‌ها تو باید عقاید و سرمایه شخصیتی خودت را پایمال کنی و در دیگری باید احساسات و منافع خود را از دست بدهی و روی اعتقادات خودت بمانی. خوب در نگاه اول شاید زیباتر حفظ شخصیت و از دست دادن منافع باشد ولی بازی روزگار کاری می‌کند که اگر تو از شخصیت خودت مایه بگذاری تا به منفعت برسی در مدتی کوتاه به تو شخصیتی بالاتر از شخصیت اولیه می‌دهد. این مسئله گاهی تو را وسوسه می‌کند تا برای رسیدن به این مقام بالا در شخصیت و منافع در کوتاه مدت از شخصیت خوت چشم‌پوشی کنی.
اگر دروغ نگویی کارت پیش نمی‌رود. اگر غلو نکنی حرفت خریداری ندارد. اگر شبهات را با اعتماد به نفس به عنوان حتمیات بیان نکنی کسی روی حرفت حساب نمی‌کند. اگر معایب پنهان نکنی به مقصودت نمی‌رسی. اگر زمین را شخم نزنی نمی‌توانی دانه بکاری و اگر خراب نکنی نمی‌توانی بسازی.
تا بحال شده که یک دروغ را سریع بیان کنید؟ یعنی یک سوال پرسیده می‌شود و شما بدون حضور ذهنی قبلی و بلافاصله یک جواب دروغ بدهید؟ اینقدر سریع که حتی سلول‌های مغز فرصت تحلیل سوال را نداشته باشند. در اینجور موارد یک حس جالب به آدم دست می‌دهد. حس می‌کنی که این دروغ حقیقت است و اتفاق افتاده. تو حودت را به قالب دروغ می‌بری و سناریو سازی می‌کنی و خودت سعی می‌کنی به خودت بقبولانی که این اتفاق رخ داده. مثلاً اگر شما چندین بار با ماشین تصادف کرده باشید. بعد در یک مراسم جوایزی هزار دلاری به افرادی با شرایط خاص داده می‌شود. مثلا دسته اول افرادی هستند که تابحال به قله دماوند صعود کرده باشند. دسته دوم افرادی که به پنج زبان صحبت کنند و هی مجری افراد با شرایط خاص را مطرح می‌کند و به آنها جوایزی می‌دهد و شما مشتاقانه منتظر شرطی هستید که شامل حال شما هم بشود بعد ناگهان این سوال مطرح شود که هر کسی که تا بحال بعد از پنج سال رانندگی تصادف نکرده است هزار دلار جایزه دریافت می‌کند. اگر شما سریع تصمیم بگیرید تا خود را در این گروه از افراد جای دهید و دست خود را بالا بگیرید. مغز شما ابتدا روی این مسئله تاکید می‌کند که شما تا بحال ده سال رانندگی‌کرده‌اید بعد برای توجیه خود شما به شما می‌قبولاند که در تصادفاتی که داشته‌اید تقصیر با شما نبوده و در مواردی هم که شما مقصر بوده‌اید شما ماشین را به دیوار زده‌اید و به ماشین دیگری نزده‌اید پس تصادف حساب نمی‌شود. مغز شما آنقدر دلیل می‌آورد تا شما را مجاب کند که شما لایق این جایزه‌ بوده‌اید و هیچ دروغی نگفته‌اید. این قابلیت مغز بسیار زیباست. بسیار ماهرانه بار عذاب را از روی شانه شما بر می‌دارد و شما به خود می‌گویید:
چاره‌ای نداشتم.
همه این کار را کردند.
خودش گفت
فلانی از من خواست
حالا یکبار که طوری نیست
...
بعضی وقت‌ها رفتار‌هایی می‌بینیم که باعث می‌شود دوباره به افکار خودم نگاه کنم. گاهی می‌خواهم روش زندگی و نوع نگاهم را تغییر بدهم ولی باز می‌گویم نباید یک یا دو نفر و یا حتی بخاطر جو حاکم بر اکثریت افراد چیزی را که خودم دوست دارم را صرف نظر کنم و جوری زندگی کنم که دوست ندارم. چون آنوقت بجای زندگی باید فیلم بازی کنم. به خودم فشار بیاورم حرف‌هایی که دوست ندارم بزنم و جلوی بعضی از حرف‌هایی که دوست دارم را بگیرم. ولی انسان‌ها طالب دروغ هستند. ما به دنبال دروغ‌گو‌های بزرگ هستیم تا به آنها تکیه کنیم. دروغ‌گوهایی که به ما آرامش خاطر و اطمینان قلب می‌دهند. دروغ‌گوهایی که معایب را می‌پوشانند. دروغ‌گویی که به من می‌گوید تو زیبایی. دروغ‌گویی که به من می‌گوید تو باهوشی. دروغ‌گویی که برای من آینده‌ای رویایی ترسیم کند. دورغ‌گویی که سرطان مادر من را با دعایی علاج کند. دروغ‌گویی که چهار ماهه زبان انگلیسی من را فول کند.
دیگه کسی یوسف را به پیرزنی که برای خریدن او تنها خروس خودش را آورده بود نمی‌دهد. پیرزن هم باید دروغ بگوید.

برگی از تاریخ

2009-05-01T18:35:00.001-05:00

در زمان‌های قدیم دو برادر بودند یکی تقی‌خان و دیگری احمدخان. پدر این بچه‌ها زغال فروش بود (یکی از شغل‌های ‏کلیدی و حیاتی در کرمان زمین) احمدخان برادر بزرگ بود و تقی‌خان برادر کوچک. تقی‌خان خیلی از احمدخان ‏حرف‌شنوی داشت بطوری که به احمدخان صاحب‌اختیار می‌گفتند. تقی‌خان یکی از سرداران نادرشاه بود. بعد از مرگ ‏نادر و روی کار آمدن سلسله زند فرماندار کرمان شروع کرد به فشار آوردن به مردم. به همین خاطر تقی‌خان علیه ‏فرماندار قیام کرد و حکومت کرمان را برای دو سال بدست گرفت و در این مدت چندین بار با لشکریان زند جنگید و در ‏نهایت کشته شد. فرزندان تقی‌خان در کرمان فامیل تقی‌زاده دارند و فرزندان احمدخان فامیل صاحب‌اختیاری. این ‏انیمیشن جالب هم در مورد حکومت تقی‌خان در کرمان است که با لهجه کرمانی تهیه شده. ‏

چند نکته

2009-04-12T22:42:00.001-05:00

من می‌خواهم چند نکته را روشن کنم. ‏
‏1‏ محمود دوست عزیز من که من را هم می‌شناسد گفت که نوشته من دروغ سیزده بوده. دروغ چه سیزده و چه ‏غیر سیزده خیلی بار سنگینی برای من دارد. من فکر نکنم دروغ گفته باشم و یا نیازی به گفتن آن داشته ‏باشم. در مورد تاخیر من که چندباری که هواپیما تاخیر داشته هیچ‌گونه کوپنی دریافت نکردم. در مورد ‏نداشتن فیلم در پرواز تورونتو به لندن خدا رو شکر تنها نبودم و ایمان و نسیم هم با من بودند و می‌توانی از ‏آنها بپرسی. در مورد سی‌بی‌سی هم که خودم به چشم خودم دیدم که کامنت‌ها را سانسور می‌کند و چیز ‏تازه‌ای نیست می‌توانی امتحان کنی و کامنت خلاف جریان بگذاری. در مورد بهترین شبکه خبری متاسفانه با ‏تو هم عقیده نیستم. خودت هم می‌دانی اگر در دنیا اتفاقی در حال رخ دادن باشد سی‌بی‌سی گزینه خوبی برای ‏پیگیری خبر نیست ولی در مورد تحلیل‌ها با تو موافقم که تحلیل‌های بی‌طرفانه‌ای دارد ولی محدود به اتفاقاتی ‏می‌شود که تاریخ مصرف آنها گذشته و همچنین بسیار محدود است. در مورد مردن در اورژانس البته که قابل ‏مقایسه با ایران نیست بعد هم خیلی از افرادی که می‌بینند که کارشان طول می‌کشد به مراکز خصوصی ‏می‌روند. مثل یکی از دوستان ما که دستش بریده بود. ولی در ایران طرف چنین سرمایه‌ای را ندارد. بعد هم ‏سطح بهداشت در کانادا با ایران قابل مقایسه نیست. بعد هم من از ایران تعریف نکردم. من گفتم این یک درد ‏مشترک در دو کشور هست. بله در ایران خیلی بحرانی‌تر هست ولی در کانادا هم هست.‏
‏2‏ دوستی پرسیده بود چرا ناراحت هستم. راستش من فکر نکنم ناراحت باشم ولی این را می‌شود از کسانی که ‏من را می‌شناسند پرسید. من اتفاقا شاد هستم و از زندگی لذت می‌برم. این مطالبی هم که می‌نویسم نکات ‏زندگی هستند نه ناراحتی‌های زندگی
‏3‏ دوستانی فکر کردند که من از زندگی در کانادا ناراضی هستم. باید بگم من اگر لحظه‌ای از کاری که می‌کنم ‏احساس ناراحتی کنم ولش می‌کنم. پس راضی هستم که اینجا هستم. آدمی که از کاری که می‌کند ناراضی ‏باشد خسران کرده
‏4‏ من نکات بد زندگی در کانادا را بیان کردم ولی این دلیل نمی‌شود که کانادا کشور بدی باشد. ما همیشه سعی ‏در تقدیس بخشیدن به یه فرد یا یک موضوع هستیم و یا برعکس سعی در شیطانی دانستن کل ذات یک ‏موجود را داریم. ما نمی‌توانیم قبول کنیم یک جانی و قاتل می‌تواند پدر باشد. می‌تواند به زن خود عشق بورزد. ‏می‌تواند مادر خود را دوست داشته باشد. شاید سعید حنایی را یادتان باشد همان کسی که در مشهد کلی زن ‏را به دلیل اینکه به این نتیجه رسیده بود که آنها زنان خیابانی هستند کشته بود. یک فیلم مستند در مورد این ‏آقا ساخته شده و در یوتیوب به راحتی می‌توانید پیدا کنید. در این مستند با این آقا و خانواده او مصاحبه انجام ‏می‌دادند و به راحتی می‌توان عشق مادر، فرزند و زن این آقا را به این آقای قاتل دید. هیچ واقعیتی یک بعدی ‏نیست. همه چیز همراه با عیب هست. سعی نکنیم عیب‌ها را انکار کنیم. ولی وقتی عیبی هم مطرح می‌شود ‏دلیلی وجود ندارد که هیچ خوبی در آن نباشد.‏
‏5‏ من نمی‌توانستم در یک زمان هم در رابطه با خوبی‌های کانادا بنویسم و هم بدی‌های آن چون هم طولانی ‏می‌شد و هم بی‌معنی. من قبلاً در مورد مشکلات کار کردن در ایران نوشته بودم. اینبار در مورد کانادا نوشتم. ‏
‏6‏ این نوشته من ناقص بود ولی هیچ متنی نمی‌تواند کامل باشد. انسان‌ها فکر دارند. من هم تنها منبع خبری ‏نیستم. انسان‌ها می‌توانند و باید همه منابع را بخوانند و خود تصمیم بگیرند. ما دوست داریم تا تقصیر را به ‏گردن دیگران بیاندازیم و بگوییم فلانی فلان حرف را زد. کاری که زیاد انجام می‌دهیم. مثلاً می‌گویند که رشد ‏جمعیت ایران به دلیل تبلیغات اول انقلاب برای بالا بردن جمعیت لشکر امام زمان بود. من این حرف را رد ‏نمی‌کنم (توجه شود که قبول دارم ولی ...) ولی از طرفی هم مردمی که اینقدر راحت بشود فکر آنها و ‏برنامه‌های آنها را تغییر داد مردمی خطرناک هستند. از آنها هر استفاده‌ای می‌شود کرد. چنانچه در موقعیت‌های ‏حساس تاریخی چنین استفاده‌هایی شده. مردمی که با دیدن کارتون فوتبالیست‌ها ولو می‌شوند توی خیابان و ‏در هر گوشه‌ای فوتبال بازی می‌کنند. ملتی که در 80 سال گذشته بار‌ها ارزش‌های خود را تغییر داده. چیزی ‏که 20 سال پیش ارزش بوده الان به حماقت تبدیل می‌شود. حماقت‌های 10 سال قبل روشن‌فکری کنونی ‏می‌شود. آقایی که یک روز از دیوار سفارت بالا رفته و خود باعث خرابی روابط ایران و آمریکا شده الان دم از ‏روشنفکری و گفتمان می‌زند. آقایی که قبل از انقلاب می‌بایست در میکده‌های تهران پیداش می‌کردی بعد ‏ناگهان تحولی روحی در وی ایجاد می‌شود یک انقلابی می‌شود و علم اسلام به دوش می‌گیرد و مستان را شلاق ‏می‌زند بعد کمی پیش می‌رود یک انقلابی روشن فکر می‌شود و در نهایت به خارج رفته و اپوزیسیون می‌شود. ‏به زندگی خودمون نگاه کنیم به انتخاب رشته‌‌های فصلی برای دانشگاه‌ها. یک روز مهندسی برق، فردا عمران، ‏پس‌فردا معماری بعد مهندسی نفت الان هم که اقتصاد روی بورس هست همه بچه‌های برق یا مکانیک شریف ‏دارند اقتصاد یا ‏MBA‏ می‌خوانند. این چیز بدی نیست کلی هم منطق پشتش هست ولی حرکت کنترل شده ‏نیست و درصد زیادی (نه همه) احساسی عمل می‌کنند. اگر فکر می‌کنید اینقدر تحت تاثیر قرار می‌گیرید ‏مطالب من را نخوانید چون کامل نیست پر از نقص هست. من اینجا نه کشوری را سرکوب می‌کنم و نه از ‏کشوری تعریف می‌کنم. بعضی وقت‌ها نکاتی می‌نویسم شاید از بین آنها بعضی‌ها به درد کسی بخورد. این ‏نوشته‌ها مانند یک فیلم هست. بعضی‌ها خنده‌دار، بعضی‌ها ناراحت کننده، بعضی امیدوار کننده و بعضی ‏بهانه‌گیرانه ولی هیچ‌کدام واقعیت یک زندگی نیست. یک زندگی مانند یک فیلم رمانتیک نیست که نصف زمان ‏آن در رختخواب بگذرد و یا مثل فیلم‌های مجید مجیدی که همه‌اش درد و بدبختی و فقر باشد. اگر کسی ‏توانست تمام فیلم‌ها را کنار هم بگذارد می‌تواند زندگی کند وگرنه تحت تاثیر یک فیلم تفنگ بر می‌دارد و ‏مردم را می‌کشد. ‏

Maundy Thursday

2009-04-09T17:57:00.001-05:00

امروز پنج‌شنبه ماندی (‏Maundy Thursday‏) هست روزی که حضرت عیسی حواریون خودش را نصیحت کرد که بعد ‏از او چگونه رفتار کنند و شام آخر را با هم خوردند و فردا (‏Good Friday‏)هم می‌رود تا به صلیب کشیده بشود و سه ‏روز بعد (‏Easter‏) هم از قبر برانگیخته می‌شود و به آسمان می‌رود و فکر کنم یک‌سال بعد در همین موقع باز برمی‌گردد ‏و با چند تا از حواریون خود ملاقات می‌کند و باز به آسمان می‌رود. مسیحیان معتقد هستند که عیسی فرزند خدا به ‏زمین آمد تا با قربانی کردن خود گناهان انسان را پاک کند. ‏

شباهت‌های دو کشور متفاوت

2009-04-05T22:27:00.001-05:00

قبل از شروع مطلب باید بگم که آق مجید درخواست کردند از خاطرات کودکی بنویسم که هنوز دارم روی آن فکر ‏می‌کنم چون هنوز چیزی به ذهنم نرسیده ولی هروقت خاطره خوبی پیدا کردم حتماً می‌نویسم.‏
بعضی وقت‌ها وقتی می‌بینیم که دو کشور متفاوت هستند فکر می‌کنیم نحوه زندگی در آنها باید خیلی متفاوت باشد. در ‏صورتی که بعضی وقت‌ها دیده می‌شود برخی از ظواهر در هر دو کشور یکی است و حتی شاید در کشور پیشرفته بدتر ‏اجرا شود ولی در کل به دلیل کیفیت زندگی بالا این مشکلات جزئی دیده نمی‌شود ولی در یک کشور فقیر همین مسائل ‏باعث درگیری می‌شود.‏
در تهران من در این اواخر شهرداری روزی شاید 3 بار آشغال‌ها را جمع می‌کرد و اگر روزی آشغال‌ها جمع نمی‌شدند بوی ‏گند کل شهر را برمی‌داشت. حالا در کانادا چه خبر هست؟ آشغال هفته‌ای یکبار جمع می‌شود. تازه این آشغال باید در ‏کیسه زباله باشد و یا بسته‌بندی شده‌باشد در غیر این صورت آشغال‌ها را بر نمی‌دارند. اگر درخت حیاط‌تان را هرس ‏می‌کنید باید چوب‌های آن را به قطعاتی با طول حداکثر نیم متر در آورید در غیر این صورت آنها را بر نمی‌دارند.‏
کانادا بعد از عربستان سعودی دارای بیشترین ذخایر نفت دنیا هست. عربستان دارای 267 میلیارد بشکه ذخیره نفت، ‏کانادا 179 میلیارد بشکه و بعد ایران با 138 میلیارد بشکه بیشترین ذخایر نفت دنیا را دارند. زمستون پارسال رفته بودم ‏خونه دوستم که کانادایی هست دیدم دم در به من جوراب داد گفتم من جوراب دارم گفت نه چون هوای توی خونه سرد ‏هست بهتره این رو روی جوراب‌هات بپوشی. دمای خونه را روی 18 گذاشته بود و شب‌ها چون همه خواب هستند و زیر ‏پتو می‌روند دما را روی 15 تنظیم می‌کنند. شیشه‌های همه خانه‌ها دوجداره هست ولی باز عده‌ای برای صرف‌جویی ‏بیشتر در زمستان پشت پنجره‌ها نایلون می‌کشند.‏
توی ایران اگر یکبار پرواز تاخیر داشت ملت فحش بود که به ایران‌ار و مملکت می‌دادند. بعد هم اگر تاخیر زیاد می‌شد و ‏یک کیک و آب‌میوه می‌دادند باز هم غر می‌زدند که این چیه فلان شرکت هواپیمایی غذا می‌دهد و هتل می‌گیرد و ... من ‏اینجا توی این یک‌سال ونیم یه 6 باری با هواپیما مسافرت کرده‌ام و آرزو به دلم ماند این ارکانادا سر وقت پرواز کند. ‏همیشه یه یک‌ساعت تاخیر را دارد. این دفعه آخری که داشتم می‌رفتم مونترال کل پرواز دو ساعت بود که ما دو ساعت ‏تاخیر داشتیم. بعد جالب بود توی فرودگاه هیچ‌کس جیکش در نمی‌آمد. حتی کیک و آب‌میوه هم به ما ندادند. یکی از ‏مسافر‌ها که دیگه طاقتش تمام شده بود خیلی آرام و مودبانه رفت به مسئول‌های فرودگاه گفت که من قراه یکی در ‏مونترال بیاد دنبالم یک قرار دارم کی هواپیما پرواز می‌کند. مامور فرودگاه هم انگار که طلبکار باشد با صدای بلند که ‏همه بشنوند گفت زنگ بزن به دوستت بگو که هواپیما تاخیر دارد و من نمی‌دونم کی می‌رسم. ایمنی هواپیما از کار شما ‏واجب‌تره. بنده خدا شرمگین برگشت و آرام یک‌جایی نشست. آهان یادم رفت در این مدت هواپیمای جایگزین هم کسی ‏نفرستاد که ما را سوار کند (تصوری که در ایران هست که در خارج اگر هواپیما مشکل داشت یکی دیگه می‌فرستند).‏
این از پرواز‌های داخلی یک‌بار هم که داشتم برمی‌گشتم ایران از تورونتو تا لندن با ارکانادا آمدم. چون در هواپیما‌ها جلوی ‏هر مسافر یک مانیتور هست و حدود 20 تا کانال را می‌گیرد و در پرواز‌های بین‌المللی حدود 10 تا 15 تا فیلم هم هست ‏که می‌شود تماشا کرد ولی برای شنیدن صدا یا باید خودت هدفون داشته باشی یا در هواپیما بخری. خوب من هم با ‏خودم هدفون خودم را آورده بودم که حداقل در این 7 ساعت پرواز یه 2 تا فیلم ببینم که از شانس ما خلبان گفت که ‏شرمنده امروز هیچ فیلمی نداریم. خلاصه ما تا لندن فقط داشتیم جی‌پی‌اس نگاه می‌کردیم. مهماندارها هم بداخلاق و ‏لباس‌های چروک که معلوم بود یه یکی دو هفته‌ای هست شسته نشده.‏
اینجا بلیط که می‌گیری یه قیمتی دارد. بعد باید مالیات به آن اضافه کنی، بعد شارژ فرودگاه می‌شود قیمت بلیط. بعد اگر ‏غذا بخواهی باید 7 دلار اضافه بدهی، هدفن 5 دلار، متکا و پتو 5 دلار، اگر می‌خواهی از قبل صندلی خودت را انتخاب ‏کنی 5 دلار، اگر می‌خواهی این گزینه را داشته باشی که بعداً تاریخ پرواز را تغییر دهی 5 دلار و....‏
بانک هم برای خودش داستانی دارد. اگر بیش از 3 هزار دلار بخواهی از حساب خودت برداشت کنی باید یکی دو روز ‏قبل به بانک اطلاع بدهی تا بتوانی پول خودت را بگیری. به غیر از بعضی حساب‌های خاص و دانشجویی بیشتر ‏حساب‌های بانکی باید یک پول سالیانه داد.‏
زمستون که دمای هوا به منفی 30 تا 40 می‌رسد اتوبوس خیلی نقش پررنگی در زنده ماندن شما بازی می‌کند. در ‏صورت دیر رسیدن اتوبوس و یا نیامدن آن شما به راحتی جان به جان آفرین تسلیم می‌کنید و در آن هیچ شکی نکنید. ‏البته می‌شود تا آمدن اتوبوس در فروشگاهی چیزی ماند بعد بیرون آمد. حالا این برنامه حرکت اتوبوس خانه ما در روز ‏یک‌شنبه است. فاصله زمانی حرکت بین اتوبوس‌ها بعضی ساعت‌ها از یک ساعت هم بیشتر می‌شود. یعنی اگر یکی را از ‏دست دادی باید یک‌ ساعت دیگر بلرزی تا اتوبوس بعدی بیاید.‏

وضعیت سیاسی کشور هم چنین هست:

در جنگ جهانی اول و دوم به دستور ملکه حدود یک‌صد هزار سرباز کانادایی در جنگ در کشور‌های دیگر کشته شدند. الان هم برای خوش آمدن آمریکا نیرو به افغانستان فرستاده.

کانادا رئیس جمهور ندارد و نخست وزیر دارد ولی فردی هست که ملکه او را انتخاب می‌کند. این فرد که جنرال گاورنر هست سمتی بالاتر از نخست وزیر دارد. حتی وقتی که اوباما در اولین سفر خود به کانادا آمد اول به دیدار جنرال گاورنر رفت بعد به دیدن نخست وزیر رفت. چند وقت پیش که بین نخست وزیر و پارلمان درگیری بود جنرال گاورنر پارلمان را بطور موقت منحل کرد. اخبار تلویزیون کانادا که از سی‌بی‌سی پخش می‌شود دست کمی از شبکه‌های استانی ایران ندارد. هیچ خبر درست حسابی پخش نمی‌کند. چند روز پیش یکی از خبرهای آن این بود که در یکی از شهر‌های کانادا خانه‌ای آتش گرفته و خوشبختانه صاحب‌خانه نجات پیدا کرده ولی گربه هنوز مفقود هست. این شوخی نیست خبر اصلی تلویزیون دولتی کانادا بود. خبری که این شبکه از اجلاس سران 20 پخش کرد این بود که زن اوباما دستش را پشت سر ملکه انداخته که بی‌سابقه بوده و یا به تحلیل لباس‌های زن اوباما می‌پردازد. اگر سه هفته اخبار سی‌بی‌سی را دنبال کنید می‌توانید مطمئن باشید که ارتباط شما با دنیای خارج قطع شده است. این شبکه بیشتر اوقات منتظر می‌ماند تا عکس‌العمل شبکه‌های آمریکایی را ببیند بعد تعیین موضع می‌کند درست مانند سیاست کشور کانادا. وب‌سایت سی‌بی‌سی هم سانسور می‌کند. هم خونه‌ای قبلی من که نیجریه‌ای بود برای یکی‌ از خبرهایی که راجع به آفریقا بود کامنت گذاشت ولی کامنت او حذف شد. به کامنت‌هایی هم که آخر خبرها است نگاه کنید می‌فهمید که کاملا دستچین شده هستند.

در شهر ما رودخانه‌ای وجود دارد که از آمریکا سرچشمه گرفته و از شهر ما می‌گذرد و به دریاچه منی‌توبا می‌ریزد. این رودخانه آلوده به مس و سرب هست برای همین کسی در آن ماهی‌گیری نمی‌کند. این رودخانه هر از چند گاهی طغیان می‌کند و شهرهای آمریکا و شهر ما را زیر آب می‌برد. آخرین طغیان چشمگیر آن 1997 بوده است. بعد از آن شهردار شهر تصمیم می‌گیرد برای در امان ماندن شهر از طغیان مسیری فرعی دور شهر درست کنند که آب اضافی دورخانه به این کانال هدایت شود و شهر از طغیان در امان باشد. میلیاردها دلار برای این پروژه هزینه شده. امسال هم قرار است در هفته آینده رودخانه طغیان کند. در حال حاضر در آمریکا طغیان کرده و قرار است هفته بعد به ما برسد. نکته جالب این است که الان پشت دریچه‌های کانال یخ جمع شده و امکان باز کردن دریچه‌ها نیست. البته سعی کرده‌اند که یخ‌های رودخانه که در مسیر سیل هست را بشکنند تا سیل راحت رد شود و با برخورد به یخ‌ها بالا نیاید و من فکر نکنم اتفاق زیاد بدی بیافتد ولی دریچه‌های کانال چند میلیاردی باز نمی‌شود. الان هم آب رودخانه حدود 4 متری بالا آمده و در تلویزیون گفتند که بهتر است قبل از مصرف آب آن را بجوشانید چون آب ممکن است دارای آلودگی باشد.

آب همه دریاچه‌های بزرگ کانادا آلوده است و پارسال تابستان که رفته بودیم دریاچه منی‌توبا برخی از مناطق تابلو‌های هشدار دهنده بود که آب آلوده است و اگر دارای ناراحتی‌های پوستی یا تنفسی هستید بهتر است در آب شنا نکنید. دریاچه‌های میشیگان، انتاریو، ایری و سوپریور هم آلوده هستند.

بیمارستان که خدا نکند کارتان به آنجا برسد. چند نفر در بچه‌ها کارشان به بیمارستان کشید و فقط برای یک پانسمان یا گچ گرفتن 7 ساعت معطل شدند. صاحب خانه من یکبار دستش را برید ساعت 5 بعدازظهر رفت اورژانس ساعت 11 شب تازه توانست دستش را پانسمان کند. خود کانادایی‌ها هم از این سیستم طولانی ناراحت هستند. آخه هر فردی که کانادا کار می‌کند حدود نصف درآمدش را باید به مالیات بدهد بعد انتظار خدمات خوب دارد. شما هرجا کار کنید باید حداقل یک‌سوم درآمد را به مالیات بدهید که برای بعضی درآمدها به 45 درصد هم می‌رسد. بعد با باقیمانده پول هر جنسی بخرید باز باید حدود 12 درصد مالیات بدهید. ولی باز برای یک آنژییو باید یک‌سال در نوبت باشید. چند مدت قبل یکی از مریض‌ها در صف اورژانس مرد.

به غیر از شهر‌های بزرگ کانادا که مهاجران زیادی از کشورهای دیگر در خود جا داده‌اند، جو حاکم در دیگر مناطق مذهبی است. کنار خانه ما که با مرکز شهر فاصله دارد و منطقه‌ای مسکونی می‌باشد که جمعیت زیادی ندارد در یک مسیر 2 کیلومتری 4 کلیسا وجود دارد. من بعضی از یک‌شنبه‌ها با صاحب‌خانه‌ام به کلیسا می‌روم. این کلیسا نزدیک خانه است و در روز یک‌شنبه دو نوبت برنامه اجرا می‌کند و در هر نوبت سالن تقریبا پر است و حدود 300 نفر در هر نوبت می‌آیند . تازه این کلیسای بزرگی نیست. کلیسا‌هایی هستند که تا 5000 هزار نفر در مراسم آن شرکت می‌کنند. سیستم کلیسا‌های آنها هم درست مثل مساجد ما هست با کمی تغییر در ظاهر. برنامه‌هایی برای نوجوانان و کودکان دارند. در تابستان بچه‌ها را به اردو می‌برند. و برای کار‌های عام‌المنفعه داوطلب جمع می‌کنند. نوع حرف‌هایی هم که کشیش آنها می‌زند و دلایلی که برای اثبات حرف‌های خود می‌زند هزار مرتبه سبک‌تر از آخوندهای خودمان هست. امروز که رفته‌بودم کلیسا یه کشیشی را آورده بودند که کارش این بود که پول می‌گرفت و می‌رفت کشورهای مختلف و تبلیغ مسیحیت می‌کرد. من وقتی می‌گویم کشیش یعنی یه آقای کت و شلوار پوشیده و ریش تراشیده. این آقا کایت سواری جزو تفریحاتشان هست که فکر کنم این تفریح را هم با پول کلیسا انجام می‌دهند. بگذریم. این آقا آمده بود کلیسا که گزارش بدهد از کارهایی که کرده. شروع کرد تعریف از مسیحیان برزیل و بعد رفت توی مسلمانان فقیر مصری که آشغال جمع می‌کردند و بعد ناگهان جیزز را می‌بینند و مسیحی می‌شوند و بعد شروع کرد داستان آقایی به اسم هاکان از ترکیه را تعریف کردن که این آقا اهل مهمانی و خوش گذرانی بوده بعد افسرده می‌شود و شروع می‌کند نماز خواندن و قرآن خواندن بعد می‌بیند که اثری ندارد. یه شب این آقا دستی را بالای سرش می‌بینید اول فکر می‌کند توهم هست چشمش را می‌بندد و باز می‌کند باز آن دست را می‌بیند. بعد سعی می‌کند که آن دست را بگیرد که قیافه دوست مسیحی خودش را می‌بینید. فردا پیش دوست مسیحی خود می‌رود و داستان را تعریف می‌کند و آن دوست توضیح می‌دهد که دست به جیزز تعلق داشته و بعد این آقا مسیحی می‌شود و چون که مسیحی شده بود این آقا را به دادگاه می‌کشانند و می‌خواهند ملیت ترکی این آقا را از او بگیرند و چون ترکیه کشوری مسلمان هست برای ترک بودن باید مسلمان باشی در غیر این صورت تو را از کشور اخراج می‌کنند. بعد شروع کرد به زحماتی که برای این آقای ترک در دادگاه می‌کشند تعریف کرد و رو به افراد داخل کلیسا گفت آیا شما جای این آقا بودید اعتقاد خود را حفظ می‌کردید. بعد ملت هم داشتند چهار چشمی حرف‌های این کشیش را گوش می‌کردند و از روی تاسف که چه در این کشورهایی مانند ترکیه و مصر می‌گذرد سر تکان می‌دادند. بعد کشیش گفت برای این آقای ترک دعا کنید و برای کمک بیشتر در دادگاه به پول هم نیاز هست پس پول هم بدهید. من بعد از تمام شدن مراسم پیش این کشیش محترم رفتم و گفتم تا جایی که من می‌دانم ترکیه کشوری سکولار هست و حتی پوشیدن حجاب در دانشگاه‌های آن ممنوع هست پس امکان ندارد که کسی را بخاطر مسیحی شدن به دادگاه بکشانند و مسیحی بودن جرم نیست. بعد کشیش لبخندی احمقانه زد و گفت نه که حالا فقط بخاطر مسیحی بودن بلکه بخاطر اینکه در قانون ترکیه تبلیغ مسیحیت برای افراد زیر 18 سال ممنوع هست. من گفتم فکر کنم این برای تمام ادیان باشد نه فقط مسیحیت بعد گفت که آره ولی کلا بعضی مسائل سیاسی هم این آقا با دولت داشته. بهش گفتم مردم کانادا به خودی خود از کشور‌های اون منطقه می‌ترسند تو هم با این حرف‌های غیر واقعی که می‌زنی تصویر بدی از آن کشورها نمایش می‌دهی بهتر نیست که برای تبلیغ دین خودمان به نکات مثبت دینمان تکیه کنیم تا بخواهیم بجای مردم را از ادیان دیگر بترسانیم. بعد بهش گفتم خوب حالا تو که اینهمه از اسلام و کشورهای دیگر بد گفتی حالا فرض کن من به جیزز شما اعتقاد پیدا کنم چه تغییری توی زندگی من رخ می‌دهد. من چطور باید بشوم؟ گفت تو باید اعتقاد داشته باشی که جیزز پسر خدا برای بخشیده شدن گناهان ما خودش را قربانی کرد. گفتم باشه اعتقاد پیدا کردم خوب حالا باید چکار کنم؟ گفتم این اعتقاد هیچ اثری در زندگی من ندارد. اعتقاد درست اون اعتقادی است که تغییری در روش زندگی من بدهد و ... خلاصه آخرش انگار که می‌خواد ماست‌مالی کند گفت ببخشید اگر شما را رنجاندم من گفتم من را نرنجاندی فقط بعضی مردم را از بعضی کشورها و آدم‌ها ترساندی و بین آنها دشمنی انداختی این بود کل نتیجه حرفات.

از مواد مخدر هم همین بس که اکثر جوانان و نوجوانان ماریجوانا یا گرس و حتی قرص‌های اکس را تجربه کرده‌اند و شما به راحتی در خیابان جوانانی را می‌بینید که دارند گرس می‌کشند.

خیلی از کانادا بد گفتم ولی مردم اینجا شاد هستند چون پول دارند چون جمعیتشان کم است و وسعت کشورشان زیاد. چون یک‌سوم آب شیرین دنیا را دارند چون نفت دارند. چون چوب و جنگل دارند. چون مردم اینجا درمانده نون شبشان نیستند. چون هر شغلی داشته باشی می‌توانی بهترین زندگی را داشته باشی. چون به مردمشان آموزش‌های درست داده‌اند. چون اینجا با 400 سال از آن فرهنگ 2500 ساله‌ای که ما همیشه دم از آن می‌زنیم جلو افتاده‌اند. من خواستم بگم که مشکل مملکت ما این مشکلاتی نیست که من گفتم چون در کشورهایی مثل کانادا این مشکلات حتی به شکل بدتری وجود دارد. مشکل جای دیگر است شاید مشکل خود ما باشیم.

2009-03-29T21:44:00.000-05:00

هیچ چیزمان به هیچ چیز نمی‌خورد. زندگیمان به لیاقتمان، رفتارمان به قیافمان، لباسمان به سوادمان، فهممان به ‏سوادمان و خانه‌مان به شعورمان. وقتی در مورد یکی چیزی می‌شنوی یک برداشت از او در ذهنمان شکل می‌گیرد وقتی ‏می‌بینیمش برداشت دیگری که با تصورمان تفاوت دارد شکل می‌گیرد. همچین که دهن باز می‌کند باز می‌بینیم که اون ‏آدمی که فکر می‌کردیم نیست. بعد که سوار ماشینش می‌شود می‌بینیم که اصلاً این ماشین به تیپ همچین آدمی ‏نمی‌خورد و بعد خانه‌ و خانواده‌اش که باز شوکه کننده‌اند. ‏
برعکسش هم درسته. یه چیزی تو ذهنت هست می‌خواهی بگویی ولی وقتی بیان می‌کنی برداشت دیگری از حرفت ‏می‌شود. ایده‌آلی در ذهنت هست که می‌خواهی اونجوری زندگی کنی ولی وقتی دور خودت رو می‌بینی می‌فهمی چقدر ‏از آن ایده‌آل دوری. دوست داری یکجور لباس بپوشی ولی محیط وادار به پوشیدن لباس دیگری می‌کند. باید اینجوری ‏رفتار کنی، اینجوری حرف بزنی، اینجوری زندگی کنی و اینجوری فکر کنی. جمع و جور کردن این پازل هزار قطعه که ‏هیچ‌جاش به هیچ‌جا نمی‌خورد سخته و گاهی بعد از کلی زور زدن که این قطعات را کنار هم بگذاری یهو همه‌اش از هم ‏می‌پاشد. وقتی هم خودت می‌شوی اونوقت کسی به تو نمی‌خورد چون شکل تو با شکل آنها فرق دارد. ‏

همه چیز را از خودمان دور کرده‌ایم و در یک محیط ایزوله زندگی می‌کنیم. همه چیز شکل ثابت دارد، همه چیز فرم ‏داده‌شده است. هیچ چیز غیر قابل پیشبینی در آن رخ نمی‌دهد. دیگر مثل قدیم نیست که همه با هم در یک خانه ‏زندگی کنند و تمام وقایع را ببینند. دیگر مثل قدیم نیست که از دنیا آمدن بچه تا مردن و غسل دادن آدم‌ها جلوی چشم ‏ما رخ دهد. اگر با آدم‌های پیر حرف بزنی بعضی وقت‌ها می‌بینی در مورد مسائلی حرف می‌زنند که برای ما یا بی‌تربیتی ‏هست یا شرم آور است ولی این موضوع‌ها برای آنها مواردی طبیعی است. ما کارهای خودمان را بر دوش دیگران ‏گذاشته‌ایم تا کمتر از خودمان بدمان بیاید. ما سالمندان را به خانه‌هایی شیک با پرستارانی خندان که همواره مراقب آنها ‏هستند سپرده‌ایم تا بهتر به آنها رسیدگی کنند. ما به دنیا آوردن بچه را به دکتری در بیمارستان سپرده‌ایم تا خانه‌مان ‏کثیف نشود. ما دیگر مرغ را در حیاط سر نمی‌بریم چون وحشی‌گری هست ولی بجای آن 10 برابر پدربزرگمان مرغ ‏می‌خوریم. ما دیگه توی مزرعه گندم نمی‌کاریم به جای آن مزرعه‌های بزرگی هست که گندم همه در آن کاشته می‌شود ‏پس برایمان اهمیت ندارد که امسال چقدر باران باریده. دیگه هیچ حسی نسبت که چیزهایی که می‌خوریم و می‌بینیم ‏نداریم. فقط کار خودمان برایمان تعریف شده است. و از اون کار پول بدست می‌آوریم و آن پول را می‌دهیم و همه چیز ‏می‌خریم ولی درکی از آنها نداریم.‏

سفر در زمان

2009-03-26T00:25:00.000-05:00

جریان از کجا شروع شد؟ نشسته بودم توی آفیش که دو تا از دانشجوهای استادم آمدند توی آفیس و شروع کردند بحث کردن سر این موضوع که چرا استاده سر کلاس برگشته گفته اجداد انسانها میمون‌ها هستند. بحث به پیدایش انسان و خلق ناگهانی انسان رسید. خوب وقتی بحث به خلق ناگهانی می‌کشد باید انتظار داشت که متعاقب آن بحث به ناپدید شدن ناگهانی انسان هم بکشد. وقتی بحث به غیب شدن رسید آنها شروع کردند در مورد پروژه فیلادلفیا صحبت کردن. من که توی باغ نبودم گفتم این پروژه چی هست. که توضیح دادند که در اواخر جنگ جهانی دوم یک پروژه سری در آمریکا برای ناپدید کردن یک کشتی با خدمه آن انجام شده که شایعات زیادی در مورد آن هست که می‌گویند کشتی را با یک میدان الکترومغناطیس قوی ناپدید کردند و بعد از چند لحظه دوباره کشتی را ظاهر کردند و بعد از ظاهر شدن مشاهده شده که خدمه کشتی بعضی‌هاشون ناپدید شده‌اند و بدن بعضی دیگه با بدنه کشتی ترکیب شده و افراد نصف بدنشان داخل آهن رفته و عده‌ای هم سالم برگشتند. بعداً آن عده مفقود شده صدها کیلومتر دور تر ظاهر شدند. اگر توی یوتیوب هم بگردین خیلی از این داستان‌ها در مورد پروژه فیلادلفیا پیدا می‌کنید. ولی مسئله از این قرار بوده که ارتش آمریکا قصد داشته با میدان مغناطیسی یک کشتی را از دید رادار‌ها مخفی کند نه که کشتی را غیب کند. چنانچه وقت داشتید این قضیه را می‌توانید در یوتیوب (البته اگر فیلتر نباشد و دسترسی داشته باشید)0اینجا ببینید:

http://www.youtube.com/watch?v=ChjyCR8V2Bg

http://www.youtube.com/watch?v=MtQBT15DX34

http://www.youtube.com/watch?v=UMHzu3RsEkA

http://www.youtube.com/watch?v=bU4WS8i2R-8

http://www.youtube.com/watch?v=8kodQm2K3YM

ولی همین جستجو در مورد پروژه فیلادلفیا و غیب کردن اشیا من را به مسائلی چون سفر در زمان، موجودات فضایی و غیب کردن اشیا رساند. خوب بگذارید اول از موجودات فضایی صحبت کنیم. آیا موجودات فضایی وجود دارند یا نه؟ اگر وجود داشتند ما می‌بایست سیگنالی از آنها دریافت می‌کردیم. ولی نکته اینجاست که ما در بررسی سیگنال‌ها فقط فرکانس‌های هیدروژن را بررسی می‌کنیم چون ساده هست ولی امکان فرستاده شدن چنین سیگنال‌هایی توسط موجودات فضایی خیلی پایین است چون آنها برای برقراری ارتباط می‌توانند از لیزر و یا دیگر تکنولوژی‌ها استفاده کنند. همچنین ما تنها بخش کوچکی از فضا در حدود 100 سال نوری را مورد بررسی قرار می‌دهیم درحالی که جهان بسیار بزرگتر از این اندازه‌است. برای جستجوی موجودات فضایی باید تمامی باندهای فرکانسی مورد بررسی قرار گیرند تا شاید نشانی از سیگنال‌های بیگانه در آن دیده شود. در ادامه این احتمال پیش می‌آید که موجودات فضایی در بعد دیگری هستند. یعنی لزومی ندارد که جهان 3 بعدی باشد بلکه تئوری ریسمان می‌گوید که جهان 11 بعدی است و یک بعد آن زمان می‌باشد و 3 بعد آن ابعادی هستند که ما مشاهده می‌‌کنیم و 6 بعد دیگر ابعاد ریسمان‌های تشکیل دهنده ذرات بنیادی می‌باشند. پس موجودات فضایی می‌توانند همین کنار ما باشند ولی در یک جهان دیگر موازی جهان ما. برای سفر بین این جهان‌ها به انرژی زیادس نیاز است که دانشمندان سعی دارند در شتاب دهنده سرن این موضوع را با برخورد داردن دو ذره مورد بررسی قرار دهند. چنانچه انرژی قبل از برخورد ذرات بیش از انرژی بعد از برخورد باشد نشان می‌دهد که مقداری انرژی به بعد دیگری انتقال یافته است.

نکته دیگری که در مورد موجودات فضایی وجود دارد این است که اگر آنها با ما هزاران سال نوری فاصله داشته باشند حتی اگر با سرعت نور هم مسافرت کنند هزاران سال طول خواهد کشید تا به ما برسند. این مسئله هم دو راه حل دارد. یکی اینکه فردی که با سرعت نور مسافرت می‌کند زمان برای او متوقف می‌شود. و دیگری خم کردن فضا است. فرض کنید که یک صفحه کاغذ دارید و روی آن دو نقطه مشخص شده است. نزدیک‌ترین راه بین این دو نقطه خط راستی است که آنها را به هم وصل می‌کند. ولی بیایید مسئله را جور دیگری ببینیم و صفحه کاغذ را تا کنیم بطوری که این دو نقطه روی هم بیافتند. در این حالت فاصله بین دو نقطه صفر می‌شود. ولی برای خم کردن فضا به انرژی زیادی در حد انرژی یک سیاه‌چاله نیاز است. برای جالب‌تر شدن مسئله این فرضیه را هم به آن اضافه می‌کنیم که موجودات سه بعدی نیستند بلکه بیش از 3 بعد دارند. در این صورت چه اتفاقی می‌افتد؟ برای درک بهتر آن باز به مسئله کاغذ برمیگردیم. فرض کنید کاغذ دنیای ما باشد. افراد درون کاغذ تنها دو بعد طول و عرض را می‌بینند و قادر به دیدن بعد ارتفاع نیستند. سوزنی را به این کاغذ وارد کنید. آن قسمت از سوزن که درون کاغذ است توسط موجودات داخل کاغذ دیده می‌شود و مابقی سوزن که بالا و پایین کاغذ است دیده نمی‌شود. اگر سوزن را از درون کاغذ خارج کنید سوزن هنوز وجود دارد ولی از دید افراد درون کاغذ ناپدید شده است. حال فرض کنید که با یک انرژی زیاد کاغذ یا همان جهان را تا می‌کنیم بعد دوباره سوزن را وارد می‌کنیم. چی دیده می‌شود؟ سوزن دو قسمت کاغذ را سوراخ می‌کند پس سوزن در دو جا توسط موجودات درون کاغذ دیده می‌شود. یعنی در یک لحظه یک فرد در دو نقطه مختلف از جهان هست.

این مطالب را در یوتیوب می‌توانید اینجا ببینید:

http://www.youtube.com/watch?v=Kw8dcb8iKSM

http://www.youtube.com/watch?v=EWnoMaSgYPY

http://www.youtube.com/watch?v=SafwXdP7ylc

حالا برمی‌گردیم به مسئله اصلی که همان سفر در زمان است. بعد از اینهمه خم کردن فضا این ایده به ذهن می‌رسد که زمان را هم خم کنیم و برگردیم به عقب. ولی اینجا یک پارادوکس وجود دارد. فرض کنید شما به گذشته برگردید، جد خودتان را پیدا کنید و او را بکشید. چه اتفاقی می‌افتد؟ آیا امکان‌پذیر است؟ پس سفر در زمان بی‌معنی است؟ برای این پارادوکس هم یک تئوری وجود دارد که پیشنهاد می‌کند زمان مانند یک رودخانه است و ما روی یکی از خطوط جریان این رودخانه هستیم. وقتی که به گذشته سفر می‌کنیم در حقیقت از یک رشته زمان به رشته دیگر می‌رویم. این رشته‌ها و یا خطوط موازی در حقیقت جهان‌های موازی با جهان ما هستند. فردی را که ما در سفر به گذشته کشته‌ایم در حقیقت جد ما در یک جهان دیگر بوده. این جد ما همه خصوصیات جد واقعی ما در این جهان را دارد حتی دی‌ان‌ای آنها یکی است ولی دو فرد مختلف هستند. ما با سفر به جهان‌های موازی می‌توانیم روی آنها اثر گذاشته و جهت آنها را تغییر دهیم. اگر فیلم فمیلی من را دیده باشید یک همچین ایده‌ای دارد. نشان می‌دهد یک مردی با دختری ازدواج می‌کند و بعد از 13 سال کلی بچه دارد ولی چون زود ازدواج کرده‌بود نتوانسته بود درسش را تمام کند درنتیجه یک شغل ساده پیدا کرده بود. در همین زمان نشان می‌دهد اگر این مرد با این دختره ازدواج نکرده بود در چه وضعیتی بود و چه شغلی داشت. یعنی یک آدم در دو وضعیت مختلف به دلیل تصمیم‌های متفاوت. تئوری جهان‌های موازی می‌گوید که ما تنها در این جهان زندگی نمی‌کنیم. بلکه رفتار ما به صورت موازی روی جهان‌های دیگر هم تاثیر می‌گذارد ولی قوانین فیزیکی حاکم بر جهان‌های دیگر با قوانین فیزیکی حاکم در این جهان تفاوت دارد. بین جهان‌های موازی تعامل است. این تعامل از ناپدید شدن ذرات بسیار ریز اتمی سرچشمه می‌گیرد. بررسی‌ها نشان می‌دهد که ذرات زیر اتمی دائما در حال ناپدید شدن و ظاهر شدن هستند. در هر ناپدید شدن این ذرات از یک جهان به جهان دیگر می‌روند. جهان‌ها مختلف مثل امواج رادیو هستند که همه آنها در فضا موجود می‌باشند ولی ما برای گوش کردن رادیو را روی یک فرکانس خاص تنظیم می‌کنیم ولی این مسئله باعث نمی‌شود که وجود دیگر فرکانس‌ها را انکار کنیم. به نظر من هریک از ما در جهان خودش زندگی می‌کند و تماس ما با یکدیگر تنها برخورد این جهان‌ها و خطوط زمانی است بعد از جدا شدن ما از یکدیگر هریک از ما در جهان خود زندگی می‌کنیم ولی جهان هر فردی یک جهان با بیشمار بعد است که در هر لحظه ممکن است دارای اشتراکاتی با دنیای دیگران باشد ولی هیچ‌وقت دنیای کسی قادر نیست تمام ابعاد دنیای فرد دیگری را بپوشاند و افراد در یک جهان زندگی کنند.

http://www.youtube.com/watch?v=RnkE2yQPw6s

http://www.youtube.com/watch?v=OHsFMGTKTVE

http://www.youtube.com/watch?v=as_CYsGPv4Y

http://www.youtube.com/watch?v=OHsFMGTKTVE

سال نو مبارک

2009-03-16T23:14:00.000-05:00

پیشاپیش رسیدن نوروز و بهار به همه مبارک باشد. امیدوارم سال خوب و شادی برای همه باشد.‏
در ولایت ما هم به میمنت نوروز دمای هوا ظرف مدت 4 روز از منفی 40 به مثبت 6 رسید و تلویزیون هشدار داد که ‏احتمال دارد رودخانه شهر مانند سال 1974 طغیان کند. ‏
فردا هم قرار است در دانشگاه مراسم چهارشنبه‌سوری برگزار کنیم. برای روشن کردن آتش می‌بایست از سکیورینی ‏دانشگاه و معاون دانشگاه گرفته تا مرکز آتش نشانی شهر اجازه می‌دادند و برای روشن کردن آتش در فضای باز هم باید ‏‏75 دلار می‌پرداختیم. بعد هم چون قرار بود موسیقی پخش شود یه 31 دلار هم آنجا دادیم. اگر رقص هم قرار بود اضافه ‏بشود یه 30 دلار دیگه می‌بایست بپردازیم که چون زمین هنوز برفی بود گفتیم که رقص را حذف کردند و همون 31 ‏دلار را پرداختیم. هفته پیش رفتیم کلی وسایل آتش بازی گرفتیم. خداییش تو ایران برای چهارشنبه‌سوری این همه ‏ترقه و فشفشه نگرفته بودم که اینبار گرفتم. شنبه‌ هم در یک هتل قرار است مراسم نوروز را برگزار کنیم. ‏
خلاصه هفته دیگه یا ما زیر آب می‌ریم یا بخاطر الواتی و بر هم زدن نظم عمومی از کانادا بیرون‌مان می‌کنند یا همه چیز ‏به خیر می‌گذرد.‏

سلمانی

2009-03-10T22:54:00.000-05:00

من از وقتی که آمدم کانادا سلمانی نرفتم. خودم موهای خودم رو کوتاه می‌کردم. اول‌ها که همه را با ماشین یک دست کوتاه می‌کردم ولی این اواخر حرفه‌ای شده بودم دورها را با ماشین و جلوی سر را با قیچی کوتاه می‌کردم. آخرین‌باری که کوتاه کرده بودم دسامبر بود. یه دو سه ماهی بود سلمانی نرفته بودم موهام خیلی بلند شده بود ولی خودم خوشم می‌آمد ولی این اواخر با تذکر برخی از دوستان رفتم کوتاه‌شان کردم. چون عید نوروز نزدیک است و جالب نیست در انظار عمومی با کله‌ای نیمه کچل ظاهر شد لذا تصمیم گرفتم اینبار بعد از چندین سال (شاید 5 سال) سر خود را به دست آرایشگر بسپارم. آخه من با این سلمانی‌ها مشکل دارم. یا خیلی کوتاه می‌کنند یا دور سر را خالی می‌کنند و بالا سر را دست نمی‌زنند. برای همین ایران هم که بودم مادر گرامی سر بنده را کوتاه می‌کرد. ولی اینبار حرف آبرو و حیثیت بود و شوخی نبود. خلاصه رفتم سلمانی دانشگاه و سر خود را به دست یک بانوی با کمالات کانادایی سپردم. طبق رسم سلمانی‌ها ضمن کوتاه کردن سر تا فیها‌خالدون تخلیه اطلاعاتی شدم. کی‌ هستم، چی می‌خونم، کجایی هستم، چند وقت هست اینجا هستم و...

ولی نکته جالبی بود دختره سر من را با تیغ کوتاه کرد بعد آخر سر با قیچی صاف و صوف کرد. تا حالا ندیده بودم کسی با تیغ کوتاه کند. بعد کله بنده را شست و خواست که سشوار بکشد گفت موهات رو چه حالتی می‌دهی من هم گفتم یکوری شونه می‌کنم. بعد رفت که همون کار را بکند من فکر کردم و بهش گفتم البته اگر تو ایده بهتری برای موهای من داری همون شکلیشون بکن. دختره از خدا خواسته گفت آره بگذار در همشون کنم بعد از در هم کردن به دستاش ژل زد و مو‌های ما را یه چیزی تو اُردرهای تاج خروسی یا همان اِجی کانادایی در آورد. خداییش یه 7 یا 8 سالی من را جوان کرد من هم بهش انعام خوبی دادم. فرداش که رفتم حموم و موهام را به حالت قبلی در آوردم دیدم باز خواهرمان این بالای سر ما را دست نزده و فقط اطراف را کوتاه کرده ولی دوستان می‌گویند خوب است.

مادرم زنگ زد و گفت تهران هوا خیلی گرم شده بعد من یادم افتاد که آهان داره بهار می‌شود ولی ما امروز هوامون منفی 25 بود که با باد می‌شد منفی 39.

قبل از رقتن به سلمانی

بعد از رفتن به سلمانی

پیرمرد

2009-03-07T22:25:00.000-06:00

سرش رو به پنجره چسبونده بود و به بیرون نگاه می‌کرد. ساعت نزدیک 5 بعد ازظهر بود و یه دو ساعتی به تاریکی هوا ‏مانده بود. امسال بارون خوبی باریده بود و همه بوته‌های دشت سبز بودند. ولی این بارندگی روی آب قنات اثر زیادی ‏نگذاشته بود چون یه 5 سالی بود که بارندگی کافی نشده بود. ماشین همین طور که می‌رفت به باغ‌های پسته اطراف ‏جاده نگاه می‌کرد. به دور خیره‌ شده بود. نمی‌دانم داشت به درختان نگاه می‌کرد یا داشت مشکلات زندگی را توی مغز ‏خودش مرور می‌کرد. هفتاد و سه سال سنش بود و پنج تا بچه داشت. سه تا پسر داشت و دو تا دختر. دو تا از پسرهاش ‏به شهر رفته بودند و یک دخترش هم ازدواج کرده بود و تهران زندگی می‌کرد. یه پسر براش مونده بود که تازه از سربازی ‏برگشته بود و یک دختر 17 ساله. پسره داشت چاه رو می‌کند که موقع بالا آمدن از چاه خاک زیر پاش خالی می‌شود و ‏ته چاه می‌افتد. موقع افتادن به دیواره چاه چنگ زده بود که ناخن‌هاش کنده شده بودند. فکش هم به دیواره چاه خورده ‏بود و پر خون شده بود. پسر را سوار وانت غلامرضا کردند و به بیمارستان رساندند. پرستار گفت که لباس‌های پسرش را ‏در بیاورد. داشت سعی می‌کرد که لباس‌ها را در بیاورد ولی پسر خیلی بی‌تابی می‌کرد آخه همه دست‌هایش زخم شده ‏بود. یه پرستار مرد که قد بلندی هم داشت با سرعت از بیرون وارد شد تا یه مریض را برای بخیه زدن به یه اتاق دیگه ‏ببرد. وقتی پیر مرد را دید که دارد سعی می‌کند تا لباس‌های پسر را در بیاورد. سر پیرمرد داد زد هی داری چه‌کار ‏می‌کنی پیرمرد. بعد قیچی را برداشت و پیراهن پسر را پاره کرد. پیرمرد نفهمید چرا پیراهن پسرش را پاره کرد آخه اون ‏داشت کم کم موفق می‌شد تا پیراهن را در بیاورد. این پیراهن مال پسر بزرگش بود که وقتی رفت شهر با خودش نبرد و ‏حالا این پسر کوچیکه از اون استفاده می‌کرد. پیرمرد لباس پاره شده را از روی زمین جمع کرد و کرد توی گونی‌ای که ‏همراهش آورده بود. آستین‌های لباس خونی بود. جلوی پیراهن هم خونی شده بود. پسر بزرگش که توی شهر زندگی ‏می‌کرد خودش رو رسوند بیمارستان. صورتی استخونی و آفتاب سوخته داشت با لب‌های سیاه. شلوار و پیراهنی کهنه به ‏رنگ سبز یشمی تنش بود. کفش چرمی سیاه خاک گرفته‌ای هم پاش بود که پشت آنها را برگردونده بود. پسر با موتور ‏پیرمرد را به ایستگاه مینی‌بوس رساند و خود برگشت بیمارستان پیش برادرش. پیرمرد سوار مینی‌بوس شد و به سمت ده ‏راه افتاد. در کل راه پیشانی‌اش را به پنجره چسبونده بود و به دور خیره شده‌بود. مینی‌بوس که به سر جاده خاکی روستا ‏رسید پیرمرد‌ پیاده شد. جاده‌ رو گرفت و شروع کرد به راه رفتن. یه نیم‌ساعتی راه رفته بود که محمدحسن با موتور ایژ ‏باباش رسید و پیرمرد را به ده رسوند. وقتی به ده رسید هوا دیگه تاریک شده بود. فردا ساعت 3 صبح نوبت آب پیرمرد ‏بود. با این خشکسالی آب ده تقریبا نصف شده بود برای همین دیر به دیر نوبت آب می‌شد. کت قهوه‌‌ای خاک گرفته‌اش ‏را در آورد و آویزون کرد و ساعتش را روی طاقچه گذاشت و کلاه پشمی‌اش را برداشت. رختخواب را پهن کرد و دوتا متکا ‏گذاشت زیر سرش و لحاف را تا کشید روش ولی سرش بیرون بود. صبح حدود ساعت 2 بود که بلند شد و راه افتاد به ‏سمت دشت. سر زمین که رسید دیگه نوبت آب اون شده بود. راه آب کرتها را باز کرد و خودش نشست روی بلندی لب ‏جو و سفره‌اش را باز کرد و شروع کرد به خوردن. خیلی خسته بود چشم‌هاش داشتند روی هم می‌آمدند. نوبت آبش که ‏تمام شد راه آب کرت را بست و به سمت خونه راه افتاد. دیگه توان نداشت راه برود. نمی‌دونست این بخاطر کم خوابی ‏است یا بخاطر نگرانی وضعیت پسرش. این اولین بار بود به پسرش فکر می‌کرد. بچه خوبی بود. بخاطر پیرمرد مونده بود ‏ده و نرفته بود شهر. آخه پسرهای دیگه همه شهر بودند. تمام کارهای مزرعه را خودش یک تنه انجام می‌داد. تو این ‏فکر‌ها بود که رسید به زیارتگاه. هنوز تا خونه یه نیم‌ساعتی راه بود و آفتاب هم در آمده بود. دیگه خیلی خسته بود. توی ‏حیاط زیارتگاه گونی‌اش را زیر سرش گذاشت و با بازوی چپش روی چشمانش را پوشاند تا آفتاب اذیتش نکند و خوابید.‏

خدا

2009-02-28T22:02:00.001-06:00

من دفعه قبل مطلبی نوشتم که بعضی از قسمت‌های آن گنگ بود و بعضی‌ها اشتباه برداشت کردند. این مطلب که الان ‏می‌نویسم نظر من هست و لزوماً درست نیست. ‏
یه بحثی که خیلی داغ هست دین‌داری و اعتقاد به خدا هست. آیا باید دین داشت. آیا خدا وجود دارد. نکته‌ای که هست ‏این است که ما بعضی مطالب را با هم مخلوط می‌کنیم. دین را خم و راست شدن و به کلیسا رفتن تعریف می‌کنیم و این ‏دسته از آدم‌ها کسانی هستند که این کار را برای خدا انجام می‌دهند و ما که این خم و راست شدن را انجام نمی‌دهیم به ‏خدا اعتقاد نداریم. ‏
خدا کیست؟ کسی که کلی دستور به ما داده که این کار را بکن و این کار را نکن؟ خوب طبق این تعریف اگر خدا یکی ‏باشد و همه آدم‌های به اصطلاح دیندار از آن خدا پیروی می‌کنند این افراد باید دارای رفتار یکسانی باشند. در صورتی که ‏چنین نیست. پس یا خدا یکی نیست یا همه این آدم‌ها دیندار نیستند. هم خونه‌ای قبلی من از کشور نیجریه بود. ‏مسیحی پروتستان بود. خیلی آدم مذهبی بود و تقریبا بایبل را از حفظ بود. این دوست من گوشت خوک می‌خورد ولی ‏الکل نمی‌خورد. از اون پرسیدم مگر شما در بایبل ندارید که حضرت عیسی مشروب خورد. جواب داد نه آن مشروب فرق ‏می‌کرد و غیر الکلی بوده. عده‌ای از بچه‌های عرب دانشگاه هستند که من مست آنها را دیده‌ام ولی نماز جمعه آنها ترک ‏نمی‌شود. و یا بچه‌های هندو لب به گوشت و الکل نمی‌زنند. پس افرادی هستند که به اصطلاح یک دین را پرکتیس ‏می‌کنند و به ظواهر آن دین عمل می‌کنند ولی دارای رفتار‌های شخصی مختلفی هستند. با توجه به اینکه نمی‌توان حتی ‏دو مسلمان را پیدا کرد که دارای رفتار کاملاً یکسان باشند پس می‌توان گفت باید و نباید‌های آنها فرق دارد پس خدای ‏آنها فرق دارد. مسلمانی روزه می‌گیرد ولی غیبت می‌کند. یکی دیگه دروغ می‌گوید و ... هر آدمی با توجه به فرهنگی که ‏در آن بزرگ شده، کودکی خود، ژنتیک و عقل خود تصمیم می‌گیرد که چه‌کاری را بکند و چه کاری را نکند. ادیان تنها ‏قدری اطلاعات در اختیار ما قرار می‌دهد و قدری هم یادآوری می‌کنند وگرنه این ما هستیم که تصمیم می‌گیریم چگونه ‏رفتار کنیم و این باید و نبایدها خدایان ما هستند. همه ما به خدا اعتقاد داریم چون خدا چیزی نیست جز ایدئولوژی ما ‏برای زندگی. کسی نمی‌تواند بگوید برای نحوه زندگی خود هیچ دستورالعملی ندارد. این دستورالعمل‌ها خدایان ما ‏هستند. دین را بزرگ نکنیم چون چیزی جز گوش زد کردن نیست. حتی کاراته و کنگ‌فو هم جنبه روحی دارند و در ‏ابتدا مقدس بودند و در معابد تعلیم داده می‌شدند و اساتید آن انسانهایی مقدرس بودند. سیک‌ها 400 یا 500 سال پیش ‏برای اتحاد مردم در مقابله با حملات ایرانیان به هند بوجود آمد. اکنون بعضی از این ادیان جنبه روحانی خود را از دست ‏داده و تنها حرکات ورزشی آن باقی مانده. انجام حرکات یکسان دلیل بر یکی بودن رفتار انسانها نیست. شما کدام ‏مسلمانی را دیده‌اید که به تمام قرآن عمل کند؟ هر کافری را دید بکشد، به یتیمان کمک کند، زکات مالش را بدهد، ربا ‏نخورد و ... همه ما دین را با شرایط خود تغییر داده‌ایم. چون اصلا نمی‌شود به کل قرآن عمل کرد و خود خدا هم چنین ‏نمی‌خواهد. همانطور که موسی وقتی با خضر همراه شد از کارهای خضر سر در نیاورد. نفهمید چرا خضر آن پسر بچه را ‏کشت و آن کشتی را سوراخ کرد. چون فهم آنها و دید آنها یکی نبود. موسی نه تنها این کارها را نمی‌کرد بلکه بعد از ‏خضر هم نکرد چون نمی‌فهمید. ما هم تا جایی که از دنیای اطراف خود خبر داریم و تا جایی که از قرآن و دیگر کتاب‌ها ‏می‌فهمیم عمل می‌کنیم و طبق نظر خودمان عمل می‌کنیم. پس همه آدم‌ها متفاوت هستند پس هیچ دینی به این ‏مفهوم که یک دایره بسته باشد و فرد داخل و یا خارج آن قرار بگیرد وجود ندارد. ‏
در کانادا حکومت از دین جدا هست (دین به تعریف عام) برای همین خیلی چیز‌ها آزاد است. مثلاً ازدواج همجنس باز‌ها. ‏این مسائل یکی از مسائل داغ آمریکا شمالی است و حتی یکی از موضوعاتی بود که کاندیداهای ریاست جمهوری آمریکا ‏در مورد آن بحث می‌کردند وحتی از احمدی‌نژاد هم در این رابطه سوال کردند. خوب می‌گوییم کشور مذهبی نیست پس ‏ما ازدواج همجنس بازها را به رسمیت می‌شناسیم. خوب عالی ولی چند وقت پیش یک زوج گی (مردباز) از پرورشگاه ‏درخواست سرپرستی یک بچه را کردند. خوب اگر ما این ازدواج را به رسمیت شناخته‌ایم پس باید حقوق آنها مانند ‏حقوق دیگر زوج‌ها باشد و به آنها بچه بدهیم ولی از طرف دیگر این بچه چه گناهی کرده که باید در خانواده‌ای بزرگ ‏شود که از داشتن مادر محروم باشد. بچه چی؟ اون که شعور ندارد تا حق انتخاب داشته باشد پس اگر او را به این خانواده ‏بدهیم به این بچه تفکرات همجنس گرایانه تحمیل کرده‌ایم در صورتی که اگر در یک خانواده دیگر بود چنین تفکراتی ‏پیدا نمی‌کرد. حالا اینجا که دین نیست ولی این دلیل نمی‌شود هر کاری انجام شود. بعضی کار‌ها فردی نیست و روی ‏دیگران هم اثر می‌گذارد.‏
یا یک نمونه دیگر یک زن 60 ساله از روش بارداری مصنوعی باردار شد. توی تلویزیون از مردم نظر خواهی می‌کرد که ‏نظر شما چی هست. عده‌ای می‌گفتند بدن خودش است و به شما ربطی ندارد و عده ‌دیگری می‌گفتند این بچه اگر 10 ‏ساله بشود مادرش 70 ساله خواهد بود که نه می‌تواند با او بازی کند و نه او را درک کند. ‏
فرض کنید شما یک بچه دارید. بحث دین هم نیست بحث خدا هم نیست. چه سنی برای شروع رابطه با جنس مخالف ‏برای این بچه مناسب است؟ 12 سالگی، 16 سالگی، 20 سالگی و یا اصلا نباید رابطه داشته باشد؟ ‏
بله تا وقتی که به عنوان یک شهروند عادی، بدون خانواده زندگی کنیم ممکن است مسائل ساده باشد ولی به محض ‏اینکه سمتی بگیریم و یا تشکیل خانواده بدهیم این مسائل پررنگ می‌شوند. هرجور که به دنیا نگاه کنیم، آن را نتیجه ‏بیگ بنگ بدانیم و یا اعتقاد به خلفت ناگهانی آن داشته باشیم. انسان را نسل تکامل یافته میمون بدانیم و یا موجودی که ‏از ابتدا با شعور و شکل کنونی خلق شد. به آخرت اعتقاد داشته باشیم و یا به مجازات در این دنیا و یا اعتقادی به مجازات ‏نداشته باشیم. همه این مجموعه اعتقادات سر منشا رفتار و تصمیم‌گیری ما هستند. اینها خدایان ما هستند که ما از آنها ‏پیروی می‌کنیم. من کسی را ندیده‌ام که در زندگی خود الگویی برای رفتار کردن نداشته باشد و هر کاری را بی‌دلیل ‏انجام دهد. از نظر من همه آدم‌ها خدا دارند ولی خدایان آنها متفاوت می‌باشد. یک خدا می‌تواند زمینی باشد یا آسمانی. ‏می‌تواند انسانی باشد و یا حقوقی. می‌تواند قابل لمس باشد یا نامرئی.‏

به خاطر بياوريد روزى را كه مى‏گويد: «همتايانى را كه براى من مى‏پنداشتيد،‎ ‎بخوانيد!)» ولى هر چه آنها را ‏مى‏خوانند،جوابشان نمى‏دهند.‏

من کی هستم

2009-02-14T21:36:00.001-06:00

خیلی وقت‌ها فکر می‌کنم خودم رو می‌شناسم ولی فقط کافی است برم جلوی آینه توی چشم خودم نگاه کنم. خیلی ‏حس عجیبی است. انگار دارم به یه موجود مرموز نگاه می‌کنم. بعضی وقت‌ها از خودم می‌ترسم. هیچ وقت بیشتر از یک ‏دقیقه نتونستم به چشم خودم از نزدیک نگاه کنم. کلاً حس دیوانه کننده‌ای است حسی بین روح و جسم. آنچه که توی ‏آینه می‌بینم یه مردمک و عنبیه هست ولی یه حسی می‌گه این چشم عمق دارد فقط همین نیست. یه موجود مرموز ‏پشت آن هست. هیچ وقت نتونستم مرز بین جسم و روح، مادیات و معنویات، علم و عشق و ... رو تشخیص بدم. مشکل ‏این هست که هر کدام را جداگانه می‌دونم ولی رابطه بین آنها رو پیدا نمی‌کنم.‏
یکی وقتی تیم ملی فوتبال مقابل استرالیا گل می‌زند سکته می‌کند و می‌میرد. اگر به این مسئله مادی نگاه کنی یک ‏نوری در یک جعبه به نام تلویزیون تولید شده به چشم می‌رسد، روی شبکیه می‌افتد و یک سری اعصاب را تحریک ‏می‌کند و آنها یه سری سیگنال الکتریکی به مغز می‌فرستند و این باعث هیجان و مرگ یکی می‌شود. این مسخره نیست؟ ‏ولی یکبار هم همین مسئله جور دیگری تکرار می‌شود. یکی از بستگان نزدیک من فوت می‌کند و کسی به من خبر ‏می‌دهد. یک‌ سری تار صوتی به ارتعاش در می‌آیند تولید موج در هوا می‌کنند. این امواج به پرده گوش من می‌خورد و از ‏آنجا هم یک سری مسیر طی می‌کند و به مغز می‌رسد و من گریه می‌کنم. ولی این مسخره نیست. چون در این مسئله ‏تحلیل علمی نیست بلکه عاطفی است و در یک تحلیل عاطفی اشک ریختن طبیعی است. در یک تحلیل عاطفی سکته ‏کردن و مردن برای فوتبال هم طبیعی است ولی ما در مواجهه با مسائل دوگانه برخورد می‌کنیم. این دوگانگی در کل ‏زندگی من دیده می‌شود. حتی کسانی که کل زندگی را مادی می‌بینند و به هیچ چیزی اعتقاد ندارند باز مسائل عاطفی ‏تا حدی در زندگی آنها هست و هیچگاه صفر نمی‌شود.‏
جایی که زندگی می‌کنم هم قوانین طبیعی حاکم هست هم قوانین عاطفی، ولی تشخیص این مرز مشکل است. یکی از ‏کشته شدن هر جنبنده‌ای ناراحت می‌شود یکی تنها از کشته‌شدن انسان ناراحت می‌شود و یکی دیگر از کشته شدن ‏خانواده خودش ناراحت می‌شود ولی از کشتن افراد دیگر ابایی ندارد. موجود مورد بررسی یکی است، انسان، و محرک‌ها ‏هم یکی ولی نتایج گوناگون. این تصمیم هر فردی است که تا چه حدی احساسات را به درون خود راه بدهد و البته ‏ژنتیک هم در این مسئله قابل چشم پوشی نیست. ‏
من از کار اخراج می‌شوم، عصبانی خونه می‌آیم با هم خونه‌ایم سر اینکه اون بلند با تلفن حرف می‌زند دعوا می‌کنم و ‏می‌کشمش. تقصیر من است؟ پس رئیس من چی؟ راستی پدربزرگ من هم آدمی عصبی بوده و من از اون به ارث بردم. ‏راستی هم خونه‌ای من هم بلند حرف می‌زد. اگر کل بدن من را مدل کنند با تمام جزئیات ژنتیکی، دوران کودکی و بعد ‏این عوامل محرک محیطی را به من اعمال کنند نتیجه‌ای غیر از کشتن هم‌خونه‌ای من در نمی‌آید مطمئن باشید. اگر کل ‏بدن من را تیکه تیکه کنید به غیر از یک سری مواد آلی و آب و یک سری آت و آشغل چیز دیگه‌ای بدست نمی‌آید. هیچ ‏اثری از موجود دیگه‌ای به نام روح که کنترل من را به عهده داشته باشد بدست نمی‌آورید. و مطمئن باشید الان یک‌سری ‏محدودیت‌هایی در میزان حجم محاسبات و مدل کردن وجود دارد ولی در آینده می‌توانند کل مولکول‌های بدن من با ‏تمام دی‌ان‌ای ها و دیگر جزئیات مدل کنند. ونتیجه این مدل‌سازی چیزی جز درگیری و کشته‌شدن هم خونه‌ای من ‏نیست. پس من در کشته‌شدن اون بیچاره هم نقش دارم هم ندارم. این‌ها مشکل‌های دوی دیدن است. یعنی جدا کردن ‏دو چیز که جز یکدیگر هستند و هرکدام به تنهایی می‌تواند کل باشد ولی در عین حال نمی‌تواند کل باشد. ‏
باید در یک زمان جوری زندگی کنم که انگار فردا می‌میرم و در همون زمان باید طوری زندگی کنم که انگار خدایی ‏نکرده 100 سال دیگه زنده هستم. ‏

خیلی جالب است این مشکل همه‌جا هست حتی تو علم هم همین مشکل وجود دارد. ما همه چیز را جداگانه نسبتاً ‏می‌دانیم ولی رابطه بین آنها را نه. مثلا در توربولانس ما اگر از دور به یه جریان نگاه کنیم می‌توانیم معادلات حاکم بر ‏جریان را استخراج کنیم. اگر ریز شویم و بخواهیم گردابه‌ها را مدل کنیم باز هم می‌توانیم. اگر باز هم ریز شویم و ‏بخواهیم لزجت بین لایه‌های جریان را مدل کنیم باز هم می‌توانیم ولی همه می‌دانند که جریان واقعی نه آنی است که از ‏راه دور دیده می‌شود نه آنی که زیر میکروسکوپ است و در عین حال همه آنها هم هست. با توجه به نیازی که ما برای ‏طراحی داریم گاهی جریان را از دور و گاهی از نزدیک می‌بینیم. ولی هنوز کسی نتوانسته است رابطه بین خرد و کلان را ‏پیدا کند. این مشکل که رابطه بین خرد و کلان هنوز بدست نیامده در شاخه‌های دیگری همچون کوانتوم هم وجود دارد. ‏در مورد نور هنوز تئوری جامعی وجود ندارد که کل ویژگی‌های آن را پوشش دهد به همین خاطر بسته به کاربرد از ‏تعارف متفاوتی برای نور استفاده می‌شود که همه آنها درست می‌باشند ولی جوابگوی همه مسائل نمی‌باشند. ‏

چه تدبیر ای مسلمانان که من خود را نمی دانم ‏
نه ترسا، نه یهودم من، نه گبرم، نه مسلمانم ‏
نه شرقیم، نه غربیم، نه برّیم، نه بحرّیم ‏
نه از ارکان طبیعیّم، نه از افلاک گردانم ‏
نه از خاکم، نه از آبم، نه از بادم، نه از آتش ‏
نه از عرشم، نه از فرشم، نه از کونم، نه از کانم ‏
نه از هندم، نه از چینم، نه از بلغار و سقسینم ‏
نه از ملک عراقینم، نه از خاک خراسانم ‏
نه از دنْیَی، نه از عُقْبَی، نه از جنت نه از دوزخ ‏
نه از آدم، نه از حوا، نه از فردوس و رضوانم ‏
مکانم لا مکان باشد، نشانم بی نشان باشد ‏
نه تن باشد، نه جان باشد، که من از جان جانانم
دويی را چون برون كردم، دو عالم را یكی ديدم ‏
يكی بينم، يكی جويم، يكی دانم، يكی خوانم

سفر

2009-02-08T21:39:00.000-06:00

مونترال پر بود از سیاه پوست و عرب. در مرکز شهر کلی فروشگاه عربی بود. یک کبابی روبروی دانشگاه کنکوردیا بود که ‏بچه‌ها می‌گفتند اول یک دانشجو دکتری ایرانی اداره‌اش می‌کرد ولی ورشکست شد و الان یک لبنانی اون را اداره می‌کند ‏و کباب کوبیده، سلطانی، برگ، کباب افغانی، عراقی و ... تهیه می‌کند. قیمتش مناسب بود (حدود 10 دلار برای کوبیده) ‏و کلی هم سرش شلوغ بود. کبابی‌های ایرانی هم توی شهر زیاد بود (به نسبت شهر ما). ‏
من که مونترال بودم دلم برای این آدم‌های سفید می‌سوخت. از هر 20 نفر آدم یکی شاید بلوند بود بقیه کله سیاه بودند. ‏ملت همه شیک و آرایش کرده انگار از پشت ویترین درشون آورده باشی. ولی خیلی جالب بود می‌توانم بگم که 90 درصد ‏شیشه‌های مترو را ملت با کلید یا هرچیز تیز دیگه خط خطی کرده بودند. ‏